โกรธ

โกรธ

เฉิงหว่านอวิ้นไม่กล้ารบกวนเขา ช่วงนี้องค์รัชทายาทแทบจะไม่กลับไปอ่านหนังสือที่ห้องหนังสือของตัวเองเลย นางจึงชงชาอู่หลงพีชให้เขากาหนึ่ง พร้อมจัดคุกกี้ใส่จานยกไปวางไว้ จากนั้นก็ออกไปนั่งลงสีตุ๊กตาไม้ที่ห้องด้านนอก

ชีวิตในวังช่างน่าเบื่อสิ้นดี อย่าว่าแต่ออกไปนอกตำหนักอวี้ชิ่งเลย นอกจากไปเดินเล่นที่สวนทิศใต้แล้ว แม้แต่พระที่นั่งฉุนเปิ่นนางก็ยังไปไม่ได้ พื้นที่ใช้ชีวิตถูกจำกัดอยู่แค่ในบริเวณตำหนักหลังเท่านั้น

นางไม่ใช่พวกประเภทที่ถ้าไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านแล้วจะลงแดงตาย แต่หมกตัวอยู่นานเข้าก็ชักจะเฉา เลยต้องหาอะไรทำแก้เบื่อไปวัน ๆ

เมื่อวานนางเพิ่งสั่งให้เทียนจินถือ “แบบร่าง” ลายเส้นไก่เขี่ยไปที่กองช่างหลวง ให้สั่งทำกระดานหมากข้ามไม้กับเม็ดหมากทรงกลมไม้มาหนึ่งชุด ทั้งยังให้ช่างแกะสลักที่นั่นแกะไม้เป็นรูปเสืออ้วนกับกระต่ายโคนี่ตามภาพวาดของนาง โดยกำชับเป็นพิเศษว่าไม่ต้องลงสีหรือเคลือบเงา แค่ขัดผิวให้เรียบเนียนแล้วส่งกลับมาก็พอ

เมื่อก่อนเวลาไปเดินสวนสาธารณะแล้วเห็นพวกเด็ก ๆ ระบายสีตุ๊กตาปูนปลาสเตอร์ นางก็คันไม้คันมืออยากเล่นบ้างตลอด ติดตรงที่ตัวเองโตป่านนี้แล้ว เลยอายเกินกว่าจะไปนั่งเบียดแย่งระบายสีกับพวกเด็กประถม

มาคราวนี้ถึงได้สานฝันตัวเองเสียที

หมากข้ามยังต้องรออีกสองสามวัน แต่งานแกะสลักไม้ง่าย ๆ แบบนี้นายช่างใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็เสร็จ ขนาดตัวพอดีฝ่ามือ แถมยังแกะท่าทางบ๊องแบ๊วของเจ้าเสืออ้วนออกมาได้มีชีวิตชีวาสุด ๆ