สายตาเฉียบแหลม

สายตาเฉียบแหลม

ระหว่างทางกางร่มเดินกลับห้องเครื่อง เจิ้งหลงเต๋อก็อดทอดถอนใจไม่ได้ เฉิงเก๋อเกอดูเป็นคนเงียบๆ แท้ๆ ไม่นึกเลยว่าจิตใจจะกระจ่างแจ้งรู้ทันทุกเรื่องถึงเพียงนี้ ทั้งยังรู้จักเก็บงำประกาย มิน่าเล่าถึงได้เอาชนะทั้งหยางเก๋อเกอที่ทำตัวโดดเด่นโจ่งแจ้ง และหลี่เช่อฝูจิ้นที่หลงว่าตนถูกเสมอเสียราบคาบ

วันนี้พอได้ยินคำพูดของขันทีน้อยคนนั้น เขาก็รู้ทันทีว่ามีความนัยซ่อนอยู่ พอไตร่ตรองดูนิดเดียวก็เข้าใจเจตนาได้ทะลุปรุโปร่ง

เมื่อวานฝูกุ้ย ขันทีข้างกายหยางเก๋อเกอเที่ยวมาสืบเรื่องของเฉิงเก๋อเกอไปไม่น้อย ทั้งยังยัดทองคำรูปเมล็ดแตงให้ไอ้เฒ่าหงเติงไปตั้งเท่าไหร่ แต่แหม เฉิงเก๋อเกอก็ตอบโต้ได้ไวไม่เบา วันนี้ก็ส่งคนมาส่งสัญญาณถึงเขาแล้ว

อันที่จริงเขาจะไม่เล่นตามน้ำรับมุกเฉิงเก๋อเกอก็ได้ เสียแต่ว่าต่อให้เขาจะดึงดันรั้งตำแหน่งต่อไปอีกสักสองสามปี ไม่ว่าจะเอาของไปปรนนิบัติเอาใจแม่นมหลิงอย่างไร ฝ่ายนั้นก็คงไม่เก็บเขาไว้อยู่ดี คนเราพอแก่ตัวลง ก็ต้องยอมอ่อนข้อรับความจริง

ที่เขายอมถ่อมาด้วยตัวเอง ก็เพื่อหาที่พึ่งพิงให้เจ้าศิษย์ทึ่มคนนี้นี่แหละ

เรื่องนี้แม้แต่เฉิงเก๋อเกอยังเดาออก ทว่าพวกไอ้เฒ่าที่จับกระทะควงตะหลิวร่วมกับเขามาหลายปีกลับคิดว่าเขาตัดใจทิ้งชุดขันทีขั้นแปดนี้ไม่ลง นึกว่าเขายังกอบโกยเงินทองไม่หนำใจเสียอีก!

แต่เขาก็คร้านจะอธิบาย

ถึงได้บอกอย่างไรเล่าว่าคนเรามันต่างกันราวฟ้ากับเหว

เจิ้งหลงเต๋ออยู่ในวังมาสี่สิบแปดปีแล้ว เขามั่นใจว่าสายตาตัวเองไม่เคยพลาด