ช่วยแมว

ช่วยแมว

เผลอแวบเดียวก็ล่วงเข้าปลายเดือนสี่ ในที่สุดอากาศในเมืองหลวงก็อุ่นขึ้นวันละนิด สำนักพระราชวังเริ่มลงมือตัดเย็บชุดฤดูร้อนแล้ว พอช่างปักจากกองพัสตราภรณ์ของสำนักพระราชวังมาวัดตัวเสร็จ เฉิงหว่านอวิ้นก็ว่างจนไม่มีอะไรทำ

ปี้เถามองชิงซิ่งจดสัดส่วนของนางลงสมุดเล่มเล็กด้วยความอิจฉา นางไม่รู้หนังสือสักตัว เลยชื่นชมชิงซิ่งที่พอเขียนหนังสือได้เป็นพิเศษ พอเห็นเฉิงหว่านอวิ้นเขียนหนังสือก็รีบเข้ามาคอยปรนนิบัติฝนหมึก แต่พอนางบอกจะสอน ปี้เถากลับรีบโบกมือปฏิเสธ “บ่าวต่ำต้อยเพียงนี้ มิกล้ารบกวนเกอเกอะเจ้าค่ะ”

พอชิงซิ่งจดเสร็จก็ยกถ้วยชาเข้ามา “เกอเกอะตัวสูงขึ้นเร็วจริงเจ้าค่ะ ต่อไปตัดเย็บเสื้อตัวในคงต้องเผื่อแขนเสื้อให้ยาวขึ้นอีกหน่อยแล้ว”

เฉิงหว่านอวิ้นพยักหน้า ช่วงนี้ตนเองก็รู้สึกเหมือนกันว่าสูงขึ้นไม่น้อย

หากเทียบตามเกณฑ์ของคนยุคหลัง นางยังเป็นแค่เด็กมัธยมปลายอยู่เลย วัยกำลังโตจะไม่ให้ตัวยืดได้ยังไง