เปลี่ยนตัวคน

เปลี่ยนตัวคน

ดึกสงัดแล้ว เหลียงจิ่วกงคอยจับตาดูพวกขันทีน้อยย่องเบา ๆ เข้ามาเปลี่ยนเทียนแดงเล่มหนาเท่าท่อนแขนบนเชิงเทียน แสงเทียนวูบไหวเบา ๆ ด้านในคังซีรั้งตัวรัชทายาทไว้ตามลำพัง สองพ่อลูกให้ห้องเครื่องส่งลูกแกะย่างมาครึ่งตัวเป็นมื้อดึก ทั้งยังไม่ให้ใครคอยปรนนิบัติ แค่ผูกแขนเสื้อขึ้นแล้วลงมือแล่เนื้อกินกันเอง นั่งกินพลางคุยพลาง บรรยากาศอบอุ่นอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก

“เป่าเฉิง” คังซีดึงขาหลังแกะออกมา แล่เนื้อส่วนที่นุ่มที่สุดชิ้นหนึ่งเลื่อนไปตรงหน้าองค์รัชทายาท แล้วสั่งให้ยกน้ำพริกดอกกุยช่ายดองที่รัชทายาทชอบมาให้ ก่อนจะเช็ดมือแล้วพูดยิ้ม ๆ “เรื่องที่เจ้าคิดจะตามคณะไปเจรจาสงบศึกน่ะ ยังไม่ได้ปรึกษาซั่วเอ๋อถูมาก่อนใช่ไหม เจิ้นเห็นตาเขานี่แทบจะถลนออกมาอยู่แล้ว”

“ลูกวู่วามไปเองพ่ะย่ะค่ะ” อิ้นเหริงกลืนเนื้อลงคอไปสองสามคำ พลางรินชานมเติมให้คังซีอย่างรู้ใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ “แต่ลูกไม่ได้ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบนะพ่ะย่ะค่ะ ลูกอายุสิบห้าแล้ว พี่ใหญ่ยังเคยไปฝึกฝนในค่ายทหาร แต่ลูกยังไม่เคยออกไปนอกเมืองหลวงเลยสักครั้ง อ่านตำราหมื่นเล่มก็ไม่สู้เดินทางหมื่นลี้ ลูกเองก็อยากเปิดหูเปิดตาบ้าง”