กลายเป็นจริง

กลายเป็นจริง

ใครจะไปรู้ว่าคืนนั้น เฉิงหว่านอวิ้นกลับได้ใช้เก้าอี้เอนตัวนั้นในอีกรูปแบบหนึ่ง

องค์รัชทายาทจับเอวนางไว้ ร่างทั้งร่างของนางโยกคลอนไปตามเก้าอี้ตัวนั้น

เกิดมาสองชาติสองภพ ในที่สุดนางก็เข้าใจคำว่าสุขสมจนแทบขาดใจ

พอถึงรอบที่สอง นางถึงกับหมดสติไปชั่วครู่ท่ามกลางความสุขสมอย่างถึงที่สุด ก่อนจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางพายุฝนอันโหมกระหน่ำ

เช้าตรู่วันต่อมา ชิงซิ่งมองรอยเปื้อนเป็นดวงบนผ้าคลุมเก้าอี้พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบเก็บไปซักอย่างคล่องแคล่ว

เฉิงหว่านอวิ้นมุดอยู่ใต้ผ้าห่ม อับอายจนไม่กล้าโผล่หน้าออกไป

องค์รัชทายาทตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางอีกเช่นเคย ทว่าในตำหนักซ่างซูฝาง พระองค์กลับไม่ใช่คนแรกที่ไปถึง

พระองค์ก้าวผ่านความมืดมิด เดินไปตามทางเดินปูหินเข้าสู่ซุ้มประตูด้านหน้าตำหนักซ่างซูฝาง มองเห็นแต่ไกลว่าแสงเทียนส่องกระทบร่างสูงต่ำสองร่างที่ยืนคัดอักษรอยู่หลังโต๊ะยาว ทาบเป็นเงาลงบนบานหน้าต่าง