ตัวตึงสายบ้างาน

ตัวตึงสายบ้างาน

แสงสว่างรำไรยามเช้าเพิ่งจะส่องเข้ามา

เฉิงหว่านอวิ้นลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยเสียงปลุกเบา ๆ ของชิงซิ่ง สิ่งแรกที่รับรู้ได้ทันทีคือความปวดเมื่อยระบมไปทั้งเอวและหัวเข่า จะขยับตัวตรงไหนก็ขัดไปหมด

นางซุกหน้ามุดเข้ากับหมอนผ้าแพรนุ่มฟูเหมือนหนูแฮมสเตอร์เพื่อขอนอนอืดต่ออีกสักพัก จนกระทั่งพวกนางกำนัลน้อยทยอยยกน้ำอุ่น ผ้าเช็ดหน้า และเกลือขัดฟันเข้ามา แล้วชิงซิ่งก็มาเร่งซ้ำอีกรอบ นางถึงยอมลุกขึ้นอย่างไม่ค่อยเต็มใจ

ที่ว่างข้างตัวเย็นชืดไปนานแล้ว แม้แต่ผ้าห่มก็หมดไออุ่น ชิงซิ่งเห็นนางเอาแต่นั่งเหม่อมองเตียงตั่ง จึงรีบอธิบายว่า “องค์รัชทายาทตื่นตั้งแต่ต้นยามอิ๋นไปเรียนหนังสือที่ซ่างซูฝางแล้วเจ้าค่ะ ตอนนั้นท่านกำลังหลับปุ๋ย พระองค์เลยกำชับไว้ว่าห้ามรบกวน ทรงเรียกขันทีเหอเข้ามาปรนนิบัติเอง แล้วยังลุกขึ้นแต่งตัวเงียบกริบไม่ให้มีเสียงเลยนะเจ้าคะ”

ปี้เถาพลอยทำหน้าปลื้มอกปลื้มใจไปด้วย “องค์รัชทายาททรงใส่ใจท่านเก๋อเกอจริง ๆ เจ้าค่ะ”

เฉิงหว่านอวิ้นเอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาประคบหน้าไล่ความงัวเงีย พอได้ยินสาวใช้พูดแบบนั้นก็อดเดาะลิ้นนึกย้อนถึงเมื่อคืนไม่ได้... กิจกรรมดุเดือดลากยาวไปเกือบถึงกลางดึกแท้ ๆ แต่นี่ยังไม่ทันถึงตีสี่ดี เขากลับมีแรงกระปรี้กระเปร่าลุกไปเรียนหนังสือต่อได้เนี่ยนะ?

คนยุคราชวงศ์ชิงนี่มันน่ากลัวจริง ๆ!