พูดคุยเปิดใจ

พูดคุยเปิดใจ

อินเร่อเห็นนางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก คิดว่าแกล้งพอหอมปากหอมคอก็พอแล้ว จึงเรียกให้นางลุกขึ้นแล้วหัวเราะเบา ๆ “เอาล่ะ เจ้านั่งลงเถอะ นี่คิดถึงบ้านแล้วหรือ อย่างว่าแหละ ได้ยินว่าเจ้าเป็นคนฮุยโจว อายุก็ยังน้อยแท้ ๆ แต่ต้องเดินทางไกลนับพันลี้มาถึงเมืองหลวง จะคิดถึงบ้านก็เป็นเรื่องธรรมดา... ท่านพ่อของเจ้าเป็นนายอำเภอใช่ไหม ที่บ้านมีใครบ้างล่ะ”

เฉิงหว่านอวิ้นขยับไปนั่งเสียไกลอยู่อีกฟากของเตียงเตา นางเหลือบมองอินเร่อแวบหนึ่ง เห็นว่าแม้เขาจะพักผ่อนสบาย ๆ ในห้อง แต่แผ่นหลังก็ยังเหยียดตรงอย่างเคยชิน ทว่าสีหน้ากลับดูอ่อนโยนเป็นกันเอง จึงรวบรวมความกล้าตอบไปว่า “ทูลองค์รัชทายาท หม่อมฉันเป็นบุตรสาวคนโตของบ้าน มีน้องอีกสี่คนเพคะ หม่อมฉันกำพร้าแม่ตั้งแต่ยังเด็ก น้อง ๆ ล้วนเกิดจากแม่เลี้ยง... แต่แม่เลี้ยงก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ท่านพ่อกับท่านย่าก็คอยดูแลเอาใจใส่ตลอด ข้าเลยโตมาแบบไม่เคยรู้จักความทุกข์ยาก วัน ๆ เอาแต่เล่นซนไปเรื่อยเจ้าค่ะ”