เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 613
แสงหิ่งห้อยทั้งหลาย ไม่มีแม้แต่ดวงเดียวที่มีใจคิดจะจุดประกายลุกโชนขึ้นมาใหม่ เมื่อเห็นดวงจันทร์กระจ่างตาลอยเด่นขึ้นมา ก็ไม่ได้อิจฉาหรือริษยา หากแต่ปรารถนาจะดับสูญไปด้วยกัน
นี่คือการสลักความยึดติดในการแสวงหาความตายลงไปในกระดูก หลอมรวมเข้าไปในส่วนลึกของวิญญาณทุกชิ้นส่วน แม้จะแบ่งร่างหนึ่งคนออกเป็นหมื่นคน ทว่าหมื่นคนล้วนเป็นใจเดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้น เว่ยเจิ้งเต้ายังสัมผัสได้ว่า แม้พวกมันกำลังเคลื่อนที่ แต่ความสว่างกลับไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย
สิ่งนี้บ่งบอกว่า พวกมันมุ่งหน้ามาด้วยรูปแบบการมีอยู่ที่สะอาดบริสุทธิ์ที่สุดและอ่อนแอที่สุดในเวลาเดียวกัน ไม่มีร่างแยกแม้แต่ร่างเดียวที่เลือกจะหาวัตถุดิบแถวนั้นมาเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ตนเองก่อน แล้วค่อยวางแผนระยะยาว
นี่คือความกลัว กลัวว่าพวกมันเองจะเผลอตัวกลายเป็นสะเก็ดไฟที่นำไปสู่การจุดประกายลุกโชนขึ้นมาใหม่
ต่อให้ตัด 'ความเป็นสายตรง' ออกไป สำหรับเว่ยเจิ้งเต้าที่ครอบครองร่างของ 'หลี่จุยหย่วน' อยู่แล้ว ร่างแยกเหล่านี้ก็ไม่ได้มีภัยคุกคามอันใดเลย พวกมันอ่อนแอเกินไป แตกหักเกินไป และผุพังเกินไป... บางร่างถึงขั้นอ่อนระโหยโรยแรงจนไม่สามารถส่งผลกระทบต่อความเป็นจริง ได้แต่เลือนรางพอจะเข้าฝันได้เท่านั้น
ทว่าภัยคุกคามที่ไร้ซึ่งภัยคุกคามเช่นนี้นี่เอง กลับนำพาแรงกดดันอันสะเทือนขวัญและมหาศาลยิ่งกว่ามาให้