เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 614
เว่ยเจิ้งเต้าไม่คิดว่า ในโลกนี้จะมีตัวตนใดที่สามารถลงมือกับตนเองได้อย่างเงียบเชียบ
เขารู้ดีว่า คนที่อยู่ในกระจกคนนี้ ก็คือตัวเขาเองเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น เว่ยเจิ้งเต้ายังสามารถอนุมานได้ว่า กระจกที่ติดอยู่บนตู้เสื้อผ้าบานนี้ คือสิ่งที่สามารถกระตุ้นความทรงจำของกล้ามเนื้อของร่างกายนี้ได้ง่ายดายยิ่งกว่าเก้าอี้หวายบนระเบียงเสียอีก
เจ้าเด็กนั่นเมื่อก่อน คาดว่าคงมายืนส่องกระจกตรงนี้ไม่น้อย อีกทั้งยังเคยทิ้งบาดแผลทางจิตใจอันลึกซึ้งไว้ที่นี่หลายต่อหลายรอย
เป็นเจ้าเด็กน้อยที่รักของเก่าจริงๆ ข้าวของเครื่องใช้ทั้งในและนอกห้องเหล่านี้เจ้าไม่ยอมเปลี่ยนเลยสักชิ้น ซ่อนเรื่องราวไว้หมดเลยใช่ไหม?
เว่ยเจิ้งเต้ากล่าวกับตนเองในกระจกว่า "เจ้าออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้"
ไม่มีใครสามารถมาเล่นตลกทำตัวลึกลับต่อหน้าเขาได้ แม้แต่ตัวเขาเอง ก็ไม่ได้เช่นกัน
เว่ยเจิ้งเต้าในกระจกยังคงกล่าวบรรยายอย่างไร้อารมณ์ต่อไป:
"เจ้าสามารถคืนชีพได้ ตัวเจ้าหลังคืนชีพก็ยังคงเป็นเจ้า ไร้ความรู้สึก ย่อมไร้สิ่งเจือปน มีมาตรฐานคงเดิม