เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 612
"มัน อร่อยไหม?"
เหนือศีรษะคือเงาร่างดำทะมึนที่นับไม่ถ้วน ทว่าแม้จะเป็นสิ่งชั่วร้ายที่เต็มท้องฟ้านี้ ก็ยังสูญเสียสีสันไปในพริบตาด้วยประโยคคำถามนี้ของหัวหน้า ไอ้หนอนหนังสือหวาดกลัวหัวหน้าอย่างใหญ่หลวงมาโดยตลอด ทว่าวันเวลาพันปีก็เพียงพอที่จะเคลือบฝุ่นบางๆ ทับความหวาดกลัวนี้อย่างเงียบเชียบ ยามนิ่งสงบย่อมไม่รู้สึก... จนกระทั่งบัดนี้ น้ำเดือดพล่านขึ้นมาแล้ว
แสงไฟของมันแผดเผาจนปัจจุบันบิดเบี้ยว ไอความร้อนของมันอบอวลหวนคืนสู่อดีต
สีหน้าของไอ้หนอนหนังสือเริ่มเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ราวกับหน้ากระดาษที่กำลังถูกพลิกหาอย่างรีบร้อน
ในเวลานี้ เขาไม่ได้กำลังหาคำตอบ แต่พยายามพลิกหาตัวตนในอดีตของตนเองให้พบจากกองหนังสือผุพังที่มีมอดแมลงไต่ยั้วเยี้ย
เมื่อเจ้าพยายามตามหาตัวตนในอดีตของตนเองเป็นครั้งแรก ตัวการกระทำนี้เองก็เป็นตัวแทนของการบอกลาตัวตนในอดีตตลอดกาลแล้ว
ไอ้หนอนหนังสือฝืนยืดหลังขึ้นเล็กน้อย พยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกบนใบหน้าให้มิดชิด สิ่งที่เข้ามาแทนที่อย่างฝืนใจคือความเฉียบคมและความมั่นใจที่ห่อหุ้มไว้ด้วยความสง่างามแบบบัณฑิต