เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 609
บทที่ 608
ทันทีที่คำถามย้อนของปู่ทวดหลุดออกจากปาก หว่างคิ้วของหลี่จุยหย่วนก็ส่งความเจ็บปวดรุนแรงสองสายแล่นพล่านขึ้นมาทันที
สายหนึ่งฉีกขาด ราวกับอดรนทนไม่ไหวที่จะฉีกกระชากผ้าคลุมหน้าอันเลือนรางผืนนี้ทิ้ง; อีกสายหนึ่งเย็บปะ ฝีเข็มจำนวนนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาอย่างบ้าคลั่ง สาบานว่าจะต้องห่อหุ้มความจริงเอาไว้ต่อไปให้ได้
หลี่จุยหย่วนหลับตา กัดฟันแน่น ขีดความสามารถในการทนรับความเจ็บปวดของเขาสูงมาโดยตลอด ในอดีตการใช้พลังจิตจนเกินขีดจำกัดยิ่งถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา ทว่าความทรมานในยามนี้ กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นตามความแจ่มชัดของสติสัมปชัญญะ
เพียงแค่ยอมถอยหลังครึ่งก้าว ยอมกลับคืนสู่ความเลือนราง ก็จะสามารถหลุดพ้นจากทะเลทุกข์ได้โดยตรง; ทว่าหากตรงกันข้าม มันก็คือทะเลทุกข์อันไร้ขอบเขต
"น้องชาย เอ็งเป็นอะไรไปเนี่ย?"
หลี่ซานเจียงเกาหัว คนที่ในสายตาของเขาแน่ใจไปแล้วว่าตายไปนานกลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ทำให้เขาเริ่มสงสัยว่าตนเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า
ร่างของปู่ทวดเริ่มจางลง เขากำลังจะตื่น และหลุดพ้นไปจากที่นี่
ทว่า เขาคือคนที่จุดไฟกองนี้ขึ้นมา บัดนี้เปลวเพลิงยังลุกโชนไม่พอ หากเขาจากไป แหล่งกำเนิดไฟก็จะถูกดึงออกไป และทุกสิ่งทุกอย่างก็จะล้มเหลวลงกลางคัน