เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 610
บทที่ 609
ณ สถานที่จัดงานแต่งงาน เศษกระดาษปลิวว่อน
หลี่จุยหย่วนเดินหมากรุกไปหนึ่งกระดานในการตัดครั้งแรก และคัดลอกหนังสือไปหนึ่งชุดในการตัดครั้งที่สอง ทว่าในสายตาของคนภายนอก นี่เป็นเพียงขั้นตอนการมอบของขวัญและรับของขวัญที่แสนจะธรรมดาเท่านั้น เนื่องจากของขวัญชิ้นนี้ซอมซ่อเกินไปจริงๆ เจ้าบ่าวจึงจำต้องถือไว้ในมือนานหน่อยเพื่อชื่นชม แสดงถึงน้ำใจที่เปี่ยมล้นแม้ของขวัญจะเล็กน้อย เพื่อรักษาหน้าตาทุกฝ่าย
แม่สื่อขมวดคิ้ว มองดูบัณฑิตด้วยความไม่พอใจ ในใจคิดว่าเจ้านี่มิสู้ทำเหมือนคนก่อนหน้านี้ เอาเหล้าของคนตระกูลหมิงมามอบให้ตระกูลหมิง ทำเป็นพิธีไปก็สิ้นเรื่อง
หนังสือผุพังเล่มเดียว ทำเอาเศษกระดาษปลิวว่อนไปหมด นอกจากจะดูรกหูรกตาแล้ว วันมงคลแท้ๆ ดันเอาเศษกระดาษสีขาวมาเล่น ไม่รู้จักเอาสีย้อมมาย้อมหนังสือเล่มนี้ให้เป็นสีแดงล่วงหน้าหรืออย่างไร?
ไอ้หนอนหนังสือยิ้มขออภัยให้แม่สื่อ รูปลักษณ์ของเขามีความอ่อนโยนเป็นมิตรที่ซึมลึกราวกับสายฝนในฤดูใบไม้ผลิอยู่แล้ว แม่สื่อเองก็เป็นหญิงวัยห้าสิบกว่าที่เป็นป้าในหมู่บ้านคนหนึ่ง กลับถูกมองจนขวยเขิน หลบสายตา หัวใจเต้นตูมตามราวกับกวางสาว เริ่มทบทวนตัวเองว่าตนเห็นแก่เงินมากเกินไปหรือไม่
เฉินซีเยวียนกางอาณาเขตออก เอียงศีรษะพูดกับหลินซูโหย่วว่า: "เหอะ สัตว์ประหลาดเฒ่าอายุพันกว่าปีแล้ว ยังจะมาแสร้งทำเป็นบัณฑิตหน้าอ่อนอยู่อีก"
หลินซูโหย่วเอ่ยสนับสนุน: "ใช่แล้ว ใช่เลย"
จ้าวอี้ที่นั่งอยู่ข้างๆ ลูบจมูกตัวเอง