เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 608
คนบางคนเกิดมาก็เป็นไม้แขวนเสื้อโดยกำเนิด สามารถใส่เสื้อผ้าได้ทุกสไตล์ ส่วนเว่ยเจิ้งเต้านั้น สามารถสวมใส่ความไร้สาระพิลึกพิลั่นทุกอย่าง ให้ออกมาสมเหตุสมผลได้
หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ย่อมไม่อาจแบกรับข้อสันนิษฐานนี้ได้ มีเพียงที่เว่ยเจิ้งเต้าเท่านั้น ที่เจ้าทำได้เพียงทบทวนตนเองว่าจินตนาการคับแคบเกินไปหรือไม่
ใต้หล้านี้ ควรจะรู้สึกยินดี ที่เคยมีตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวจนยากจะจินตนาการได้เช่นนี้อยู่ผู้หนึ่ง ซึ่งจดจ่ออยู่แต่กับการฆ่าตัวตายเพียงอย่างเดียว โดยไม่สนใจเรื่องอื่นใดเลย
เพียงแต่สุดท้ายแล้ว ฟากฟ้าเบื้องบนกลับต้องมารับเคราะห์แทน
หลี่จุยหย่วน: "วิถีสวรรค์ มันคืออะไรกันแน่?"
ไอ้หนอนหนังสือ: "ในหนังสือหลายเล่ม ต่างก็มีการรับรู้และคำบรรยายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ความฝันในอดีตของข้า ก็คือการบันทึกวิถีสวรรค์ที่แท้จริงเอาไว้
จนกระทั่ง ข้าสงสัยว่าลูกพี่เคยกัดมันไปคำหนึ่ง ความฝันจึงได้เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ ข้าไม่พอใจแค่การคัดลอกรูปลักษณ์ของมันอีกต่อไป ข้าต้องการจะนำมัน————หลอมรวมเข้าไปในหนังสือของข้า"
นี่คือจุดประสงค์ดั้งเดิมของการวางแผนของไอ้หนอนหนังสือ
คิดจะล่าเหยื่อ ก็ต้องทำให้เหยื่อบาดเจ็บอย่างต่อเนื่องเสียก่อน ทำให้มันอ่อนแอ เผยช่องโหว่ออกมาให้มากขึ้น และสุดท้ายจึงค่อยหาโอกาสเหวี่ยงบ่วงเชือกออกไป เพื่อจับกุมมันให้สำเร็จ