เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 606
หนึ่งพันกว่าปีก่อน ในยุทธภพเคยมีหอกระบี่แห่งหนึ่ง ฐานะเทียบเคียงได้กับหอว่างเจียงในยุคหลัง แม้ไม่ใช่วงศ์ตระกูลใหญ่ ทว่าฐานะกลับสูงส่งเหนือธรรมดา ทั้งยังเป็นดินแดนในฝันที่เหล่ายอดยุทธ์กระบี่ในยุทธภพต่างเฝ้าถวิลหา
นั่นก็เพราะว่าภายในหอกระบี่มีต้นท้อต้นหนึ่งที่ไม่รู้อายุขัยยาวนานเพียงใด กิ่งท้อแขวนกระบี่ไว้ สามารถได้รับการหล่อเลี้ยงบำรุงจากมัน
ด้านหนึ่งหอกระบี่รวบรวมคมกระบี่ทั่วหล้า ซ่อมแซมส่วนที่ขาดและเลื่อนระดับขั้น อีกด้านหนึ่งก็ช่วยขัดเกลาบ่มเพาะกระบี่ให้แก่ขุมกำลังต่างๆ เพื่อแลกเป็นบุญคุณน้ำใจ
วันหนึ่ง ณ หมู่บ้านและตำบลนอกเขตอาคมของหอกระบี่ เศรษฐีบ้านนอกผู้หนึ่งที่หลงใหลในศาสตร์ลัทธิเต๋าแสวงหาการมีชีวิตอมตะไม่แก่เฒ่า ในที่สุดก็กินยาหลอมจนตนเองตายตกไป หลังจากตายเขาถูกนำไปฝังในฮวงซุ้ยอัปมงคล ประจวบเหมาะกับเป็นฤดูฝนตกชุก น้ำขังกลายเป็นแอ่ง ด้วยความบังเอิญนานัปการ จึงจวนเจียนจะพังโลงทะลวงออกมา กลายเป็นศพจมน้ำ นับว่าบรรลุ ‘ความไม่แก่เฒ่า’ ในอีกความหมายหนึ่งได้สำเร็จเช่นกัน
ทว่า ในตอนที่เขายังไม่ทันได้วิวัฒนาการร่างจนเสร็จสิ้น ยังคงอยู่ในขั้นใช้เล็บขูดขีดผนังด้านในโลงอยู่นั้น นอกหลุมศพของเขา ก็ปรากฏเงาร่างห้าร่างขึ้นมา กลุ่มคนทั้งห้าที่เพิ่งจะจัดการราชาผีดิบไปตนหนึ่งในระลอกก่อนหน้า ยามต้องเผชิญหน้ากับศพจมน้ำประเภทที่ธรรมดาสามัญที่สุดซึ่งกำลังจะถือกำเนิดขึ้นมานี้ กลับแสดงสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตตัวฉกาจ