เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 605
ตัวอักษรที่เขียนบนฝ่ามือ อาหลีมองเห็นแล้ว เธอจับจ้องสายตาไปยัง ‘หลี่จุยหย่วน’ ตรงหน้าทันที
เขา คือเว่ยเจิ้งเต้าหรือ?
เพียงแต่ ตรงกันข้ามกับความมีชีวิตชีวาที่ ‘ฉินหลี’ แสดงออกมาอย่างสิ้นเชิง ‘หลี่จุยหย่วน’ ที่อยู่ข้างกายเธอนั้น ในดวงตากลับไร้ซึ่งประกายชีวิตใดๆ กระทั่งความเย็นชาเยียบเย็นก็ยังไม่มี ราวกับเป็นร่างกลวงเปล่าไร้วิญญาณร่างหนึ่ง
แต่ทว่า ชื่อเสียงและเงาร่างของบุคคล มักทำให้คนเราอดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปเองว่า ภายในดวงตาคู่นี้ อาจมีประกายแสงสว่างวาบขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว
หมิงหนิงซวงเขียนลงบนฝ่ามืออีกครั้ง:
"เจิ้งเต้า ที่นี่คือห้องหอของพวกเราผู้หญิง พวกเราอยากอยู่ตามลำพังสักประเดี๋ยว"
‘หลี่จุยหย่วน’ หมุนตัว เดินออกไปข้างนอก ประตูสองบานปิดสนิทลงตามหลัง ผ่านกระดาษกรุหน้าต่าง สามารถมองเห็นเงาร่างของเด็กหนุ่มนั่งอยู่บนขั้นบันไดด้านหน้า กำลังรอคอยอย่างเงียบสงบ
ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็ดูเหมือน ‘เพื่อนร่วมทาง’ ที่หมิงหนิงซวงปั้นแต่งขึ้นมาคนหนึ่ง
ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ ล้วนแปรเปลี่ยนมาจากความยึดติดอันเคียดแค้นที่มลายกระจายออก เป็นความฝันที่เธอแลกมาด้วยการเผาผลาญเศษเสี้ยวสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในโลกใบนี้ แน่นอนว่าเธอสามารถทำให้ความฝันของตนเองนั้น สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นได้