เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 604
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ซานเจียง ชิงอันก็ก้มหน้าหมุนจอกเหล้าในมือไปมา
ชะตากรรมได้จารึกตัวอักษรไว้บนหน้ากระดาษเนิ่นนานแล้ว เนื้อหาไม่อาจเปลี่ยนแปลง ทว่าชะตากรรมเองก็คาดคิดไม่ถึง ว่าจะมีคนเพราะไม่ชอบลายมือนี้ จึงไม่ยอมอ่านเนื้อหาเลยสักนิด แล้วเลือกที่จะพลิกหน้ากระดาษ... ข้ามไปไม่อ่านเสียดื้อๆ
ส่วนที่หลี่ซานเจียงบอกว่า เขารู้สึกว่าหลี่หลานเสแสร้งแกล้งทำ นั่นก็เป็นความจริง
ทว่าหลี่ซานเจียงกลับบอกอีกว่า เขารู้สึกว่าลูกชายของหลี่หลาน เสี่ยวหย่วนโหวเหลนรักของเขาเป็นคนจริงใจและจิตใจดี...
ชิงอันอดรู้สึกเห็นใจแทนหลี่หลานไม่ได้เลยจริงๆ
หลี่หลานในตอนที่อยู่ในหมู่บ้าน อาการป่วยยังอยู่ในขั้นเบาบาง บนร่างยังคงสวมใส่หนังมนุษย์ที่มีรูโหว่ จึงถูกหลี่ซานเจียงจับสังเกตได้ และเกิดความไม่ชอบใจขึ้นมา
ส่วนหลี่จุยหย่วนที่มาถึงหนานทงในวัยสิบขวบ ด้วยเพราะถูกแม่ของตนกระตุ้นให้หนักข้อขึ้นมาตั้งแต่เด็ก อาการป่วยของเขาจึงทรุดหนักจนไม่อาจหนักไปกว่านี้ได้อีกแล้ว เมื่อเจ้ากระทั่งหนังมนุษย์ยังไม่มี เจ้าก็ย่อมไม่มีจุดบกพร่องให้จับผิด
ดังนั้น มิใช่ว่าหลี่ซานเจียงจะมีสายตาแหลมคมมองเห็นเพชรในตม หากแต่เขาถูกของเลียนแบบระดับสูงกว่าหลอกตาเข้าให้ จนหลงเชื่อไปต่างหาก
เพียงแต่ ของเท็จยามกลายเป็นจริง ของจริงก็กลายเป็นเท็จ ไร้ซึ่งการกระทำในจุดที่มี จุดที่มีก็ย่อมกลายเป็นความว่างเปล่า