เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 601
ควันดำที่พวยพุ่งขึ้นมาจากหลุมศพใหม่ คือการระเหยตัวของความเคียดแค้นยึดติดในร่างของหมิงหนิงซวง
การเฝ้ารอคอยอันแสนทรมาน การถูกทรมานด้วยความเป็นอมตะ ความรักความแค้นที่ตกตะกอน... สารพัดสิ่งทั้งปวง ล้วนถูกคลุกเคล้าบดขยี้สะกดไว้ในกายเนื้อนี้ หลี่จุยหย่วนเพียงแค่ผนึกเธอไว้ มิได้ขจัดมันออกไป
ไม่มีวิธีการตามแบบแผนปกติใดที่จะทำเช่นนี้ได้ เธอไม่ใช่คนธรรมดา ที่เพียงตั้งกองฟืนก็สามารถเผาให้เป็นเถ้ากระดูก หากกล้าทำเช่นนั้น ก็รังแต่จะปลดปล่อยอสุรกายชั่วร้ายอันน่าสะพรึงกลัวตนนั้นออกมา
กล่าวอีกนัยหนึ่ง การที่หลี่จุยหย่วนพาเธอกลับมา การกระทำนี้ก็เหมือนกับที่พญามังกรในแต่ละยุคสมัยนำเอาสิ่งชั่วร้ายที่ยากจะจัดการได้ทันท่วงทีกลับมายังบ้านบรรพบุรุษ การฝังร่วมกัน จึงเป็นวิธีสะกดข่มและบดขยี้เธอ
เมื่อธุลีหวนคืนสู่ธุลี ดินหวนคืนสู่ดิน หมิงหนิงซวงก็ได้รับการสลายตัวและปลดเปลื้องปล่อยวางของตนเอง
เมื่อความเคียดแค้นยึดติดของเธอถูกปลดปล่อยจนหมดสิ้น เธอก็จะกลายสภาพเป็นความว่างเปล่าโดยสมบูรณ์ ไม่หลงเหลือร่องรอยใดๆ อีกต่อไป
ติงต้าหลินจิบเหล้าไปคำหนึ่ง
โต๊ะบูชาเล็กสำเร็จรูปล้วนจัดสรรมาในสัดส่วนขั้นต่ำที่สุด เหล้าเหลืองจอกนี้พอดีแค่คำเดียว ไม่อาจดื่มให้หมดได้ หากดื่มหมดประเดี๋ยวตอนบ่าวสาวมาคารวะสุรา จอกของตนก็จะว่างเปล่า
หลี่ซานเจียงเมามายสะลึมสะลือ ความกระวนกระวายบนใบหน้าเลือนหายไป มุมปากผุดรอยยิ้ม มือขวากำหลวมๆ มือซ้ายล้วงกระเป๋า