เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 599
ฝนพรำตกลงบนผืนร่ม ขวยเขินลังเล อุตส่าห์รวบรวมความกล้าจนเพียงพอที่จะเผยโฉมออกมาพบหน้า ทว่ากลับเป็นเพียงการชำเลืองมองแวบเดียว ไม่เกี่ยวว่าเจ้าจะสังเกตเห็นเธอหรือไม่ นางย่อมร่วงหล่นสู่ผืนดินจนเกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมไหวด้วยตนเอง
เส้นผมของเด็กหญิงจะปัดผ่านมือที่ถือร่มของเด็กหนุ่ม หางตาของเด็กหนุ่มพอดีโอบล้อมกรอบใบหน้าด้านข้างของเด็กหญิงเอาไว้ ยามก้าวเดิน ล้วนเป็นท่วงท่าที่เป็นธรรมชาติที่สุดของแต่ละคน ปราศจากช่องว่างใดๆ ให้ต้องฝืนปรับตัวเข้าหากัน
อินเหมิงเดินตามหลังอยู่ห่างๆ คายเปลือกเมล็ดแตงโมออกจากปาก เอ่ยกับมู่ชิวอิ่งข้างกายว่า: "เป็นไง ฉันไม่ได้หลอกเธอใช่ไหม สองคนนี้เหมาะสมกันอย่างยิ่งจริงๆ เลยเชียว"
มู่ชิวอิ่งพยักหน้า: "หนึ่งสายฝน หนึ่งคันร่ม หนึ่งคู่กิ่งทองใบหยก"
อินเหมิงกลอกตา: "น่ารำคาญชะมัด พูดจาเหมือนจะโชว์ว่าฉันไม่มีการศึกษาอย่างนั้นแหละ"
มู่ชิวอิ่ง: "รุ่นเซิงบ้านเธอจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ"
อินเหมิง: "เรื่องนี้——"
จางหลี่พลันลอยตัวออกมาดั่งภูตผี: "ใต้เท้าอินเหมิงโปรดวางใจขอรับ รอให้ทางใต้เท้ารุ่นเซิงโทรศัพท์มาเมื่อใด ผู้น้อยจะรีบเตรียมร่มและของเซ่นไหว้ไว้ให้พร้อม แจ้งให้ท่านมารอรับล่วงหน้าทันทีขอรับ"
อินเหมิงเปิดเป้สะพายหลังของตน ดึงธูปมัดหนึ่งที่ป้าหลิวทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อมอบให้นางออกมา: "ตอนอยู่ข้างนอกยังเหลืออยู่อีกนิดหน่อย เจ้าเอาไปกินเถอะ พอกลับไปแล้วฉันจะไปลองรสชาติใหม่ๆ ดู"