เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 598
"มาแล้วเรอะ"
จางหลี่ยืนยิ้มอยู่ใต้ศาลา มองดูเปิ้นเปิ้นที่ขี่หมาดำวิ่งมาจากระยะไกล
ขาหมาเบรกกะทันหัน เสี่ยวเฮยดริฟต์ด้านข้าง การจอดและการกลับรถทำได้อย่างต่อเนื่องลื่นไหลในจังหวะเดียว ซ้ำยังไม่ลืมสะบัดไฟท้ายอีกต่างหาก
เปิ้นเปิ้นลงจากหลังหมา หยิบของเซ่นไหว้และหนังสือพิมพ์ 《หยางจื่อหว่านเป้า》 ฉบับวันนี้ออกมาจากอานหมา
อานหมาอันใหม่เป็นสีม่วงเข้ม พอย่นระยะเข้ามาใกล้ จางหลี่ก็รู้สึกเหมือนถูกไฟลน
นอกจากอานแล้ว เสี่ยวเฮยยังสวมเสื้อผ้าสุนัขที่เน้นโทนสีดำเป็นหลักอีกตัวหนึ่ง เนื้อผ้าเนียนละเอียด กลมกลืนไปกับขนของมัน จนสายตาของคนธรรมดาไม่อาจแยกแยะได้
พูดได้โดยไม่เกินจริงเลยว่า แค่เครื่องแต่งกายบนตัวหมาตัวนี้ หากโยนออกไปในยุทธภพ ก็คงต้องแย่งชิงกันจนเกิดลมคาวฝนเลือดขึ้นมาอย่างแน่นอน
หลิวอวี้เหมยบอกว่าตนเองเป็นเพียงผู้อาวุโสว่างงาน แต่ก็ไม่ได้ปล่อยปละละเลยไปเสียทุกเรื่อง อีกอย่าง ตอนนี้ที่บ้านก็มีคนอยู่เพียงไม่กี่คนกับหมาอีกหนึ่งตัวเท่านั้น
การมอบสวัสดิการให้แก่เสี่ยวเฮย เป็นการปูทางสำหรับอนาคตที่เสี่ยวเฮยจะกลายมาเป็นสัตว์อสูรคู่บารมีของเปิ้นเปิ้น ตามกฎระเบียบแล้ว เสื้อผ้าใหม่ รังใหม่ ชามข้าวหมาใหม่ตามฤดูกาลทั้งสี่ สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องจัดหามาให้ครบครัน