เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 597
หลี่จุยหย่วนเดินออกจากเขตต้องห้ามตระกูลหมิง
ค่ายกลที่กางรองรับโต๊ะจัดเลี้ยง ดูเผินๆ ก็นึกว่าชั้นสูง แต่โดยเนื้อแท้แล้วก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเพิงผ้าใบที่ปู่ทวดของตนสร้างขึ้นตอนไปคุมพิธีในหมู่บ้านเลย
ในเวลานี้ บริเวณโต๊ะคุมพิธี ถูกห่อหุ้มด้วยหมอกแห่งความเคียดแค้นจางๆ ชั้นหนึ่ง
แขกเหรื่อ ผู้ติดตามที่มาร่วมกินเลี้ยง ตลอดจนคนตระกูลหมิงที่จัดโต๊ะเลี้ยงในครั้งนี้ ต่างก็ถูกกลอุบายของร่างหลัก สังเวยจนกลายเป็นเลือดเนื้อที่งอกขึ้นมาใหม่บนหนังมังกรของจ้าวอี้
จงใจกินไม่หมด
อย่างแรกคือกลัวว่าปริมาณจะมากเกินไปจนจ้าวอี้สะกดไม่อยู่ อย่างที่สองคือต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้บ้าง เพื่อความสะดวกในการชี้นำคนที่มาทีหลังให้เข้าใจผิด
พวกเขาตายอย่างอนาถอยู่ภายใน ความเคียดแค้นฟุ้งกระจาย ราวกับขยะเศษอาหารที่ไม่ได้รับการเก็บกวาดอย่างทันท่วงที จึงเน่าเสียหมักหมม
หลี่จุยหย่วนยืนอยู่ข้างนอก เป็นเวลานานพอสมควร
เขาไม่ได้กำลังเวทนาสงสารชะตากรรมของคนพวกนี้ ความรู้สึกที่อุตส่าห์รวบรวมมาได้อย่างยากลำบาก ไม่อาจนำมาใช้สุรุ่ยสุร่ายได้