เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 596
จ้าวอี้รู้สึกว่า ตอนนี้ตนเองเหมือนไอติมถั่วแดงโบราณที่ถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นซีเมนต์ร้อนระอุในฤดูร้อนเปี๊ยบ
หากเปลี่ยนหมอกดำที่ลอยละล่องออกมาเป็นระยะให้กลายเป็นสีขาวได้ มันคงเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบกับตัวเขาที่ละลายไปครึ่งหนึ่งแล้วจริงๆ
ศีรษะที่โชกเลือดหมุนขยับ ท้ายทอยปฏิเสธการรั้งตัวของพื้นดิน ขณะเดียวกันก็พยายามเบิกตากว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อประคองลูกตาที่อยากจะหลุดออกจากเบ้าเอาไว้
รอยประทับดอกบัวตรงหว่างคิ้วของคนแซ่หลี่เลือนหายไปแล้ว สีหน้าท่าทางไม่ปรากฏความเจ็บปวดอีก ราวกับกลับไปนอนกลางวันตามปกติ
ชั่วขณะที่หมิงหนิงซวงก้าวขากลับเข้าลานเรือน ถือเป็นสัญลักษณ์แห่งการสิ้นสุดลงอย่างราบรื่นของคลื่นลูกนี้
หากเป็นคนอื่น หรือเป็นทีมนอกอื่นที่ร่วมเป็นสักขีพยาน ในเวลานี้คงรู้สึกโล่งอกอย่างยิ่ง ไม่ตรวจนับของรางวัลที่ได้มา ก็วางแผนสำหรับคลื่นลูกถัดไป หรือไม่ก็ปล่อยให้สมองว่างเปล่าอย่างสบายอารมณ์ไปเลย
แต่จ้าวอี้ไม่เหมือนกัน สำหรับเขาแล้ว งานที่สำคัญที่สุดและการพักผ่อนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็คือการจุดบุหรี่สักมวน วางคนแซ่หลี่ไว้บนตักราวกับเป็นหนังสือเล่มหนึ่งแล้วพลิกอ่าน
เขาสัมผัสได้ว่า หนังสือเล่มนี้ มีฉบับพิมพ์ใหม่ออกมาอีกแล้ว
ฉบับแรกสุดที่เขาเคยอ่านคือ 《แนวปฏิบัติในการเปิดเส้นทางแม่น้ำ》 ซึ่งเป็นชุดรวมโจทย์ ที่นักเรียนยอดเยี่ยมคนหนึ่งทำการสรุปจัดหมวดหมู่เอาไว้