เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 595
บทที่ 594
เมื่อกำปั้นคลายออก ปลดเปลื้องน้ำหนัก สมองจึงกลับมามีบทบาทสำคัญอีกครั้ง
หลี่จุยหย่วนไม่ได้ตกอยู่ในภวังค์ของผู้เล่นในกระดานอีกต่อไป จึงสามารถทบทวนการประลองทั้งหมดก่อนหน้านี้ได้
ชั่วขณะหนึ่ง ในใจของเด็กหนุ่มกลับผุดความรำคาญใจขึ้นมาเล็กน้อย นอกจากความอาลัยอาวรณ์แล้ว ยังมีความเสียดายที่รู้สึกว่าการคิดมากเกินไปเป็นการทำให้กำปั้นแปดเปื้อน
ผลลัพธ์ของการผสานทฤษฎีเข้ากับการปฏิบัติจริงก็อยู่ตรงนี้ ข้อสรุปอาจจะถูกต้องทั้งหมด ทว่าขั้นตอนการหาคำตอบตรงกลางกลับสวนทางกันโดยสิ้นเชิง
คนตระกูลฉินไม่ใช่ตัวแทนของคนหัวทึบอย่างแน่นอน คนตระกูลฉินที่มีพรสวรรค์โดดเด่นยิ่งฉลาดเป็นกรด ยามที่วิชาตระกูลฉินโคจร มันจะกระจายบทบาทของสมองไปยังกล้ามเนื้อทุกมัด ไปยังทวารปราณทุกสายทั่วทั้งร่าง พัฒนาสัญชาตญาณการต่อสู้สังหารของมนุษย์ไปจนถึงขีดสุด
ดังนั้น หากมองในมุมหนึ่ง รุ่นเซิงจึงดูเหมือนคนตระกูลฉินสายแท้ยิ่งกว่าลุงฉินเสียอีก ลุงฉินจิตใจไม่บริสุทธิ์ ส่วนรุ่นเซิงไม่พกสมองจริงๆ เดินตามสัญชาตญาณล้วนๆ ของสภาพร่างกายศพจมน้ำ
ส่วนภาพลักษณ์ท่อนไม้ทื่อๆ ตามขนบธรรมเนียมดั้งเดิมของคนตระกูลฉิน ดูเฉินซีเยวียนก็เข้าใจแล้ว คนอย่างพี่เฉินในประวัติศาสตร์ตระกูลเฉินก็เคยโผล่มาแค่ไม่กี่ครั้ง ทว่าตระกูลฉินกลับให้กำเนิดมาได้อย่างสม่ำเสมอ ยามที่เคยชินกับความแข็งแกร่งของ "อาณาเขต" หรือ "กำปั้น" แล้ว ก็ย่อมขี้เกียจไปใส่ใจกับเรื่องหยุมหยิมพวกนั้น