เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 584
บทที่ 583
“ยังกินไม่หมดอีกเหรอ”
“ถุงสุดท้ายแล้ว——ไม่สิ เหลือแค่ครึ่งถุงแล้ว”
เฉินซีเยวียนมองดูขนมครึ่งถุงในมือ ย่นจมูกด้วยความกังวลเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้ทำให้เธอชะงักการยื่นมือไปหยิบออกมากินอีกชิ้นหนึ่ง เพียงแต่จำนวนครั้งในการเคี้ยวเพิ่มขึ้น และความเร็วก็ช้าลงไปบ้าง
รถกระบะสีเหลืองคันเล็กเที่ยวนี้ บรรทุกมาแค่สองคน ทว่าบทบาทของรถกระบะก็ยังคงโดดเด่น ขนมที่บรรทุกมาเต็มคันรถตอนออกเดินทาง ราวกับว่าบ้านของลุงใหญ่หลี่เปิดโรงงานผลิตอาหารแปรรูปขึ้นมาใหม่ แล้วรถกระบะคันนี้มีหน้าที่ขับออกมาส่งของโดยเฉพาะ
ยังดีที่ ในแต่ละวันที่ถูกเฉินซีเยวียนแทะเล็มไปเรื่อยๆ เช่นนี้ มันก็ลดลงจนเห็นก้นกระบะด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ภายใต้เงื่อนไขที่น้ำหนักและรูปร่างของคุณหนูเฉินไม่เปลี่ยนแปลง ก็ถือว่าช่วยลดการสิ้นเปลืองน้ำมันไปได้บ้าง
เมื่อก่อนคุณหนูเฉินเปิดเส้นทางแม่น้ำได้อย่างเรียบง่ายและดุดัน ทว่าก็ไม่เคยได้รับการปรนนิบัติเช่นนี้มาก่อน เรื่องเดียวที่ต้องเปลืองสมองตลอดการเดินทาง คงจะเป็นการเลือกว่าขนมชิ้นต่อไปจะกินรสชาติไหนดี
ถันเหวินปินรู้สึกว่า บางครั้งก็โทษจ้าวอี้ไม่ได้จริงๆ ที่จะเกิดอาการเจ็บแปลบที่หัวใจยามเผชิญหน้ากับเฉินซีเยวียน มันยากที่ใครจะเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า: แค่กินอิ่มก็แข็งแกร่งขึ้นได้ อย่างสงบจิตสงบใจ
หมุนกระจกรถลง ถันเหวินปินฉีกแผ่นยันต์ที่แปะอยู่บนกระจกมองข้างออก พ่นควันบุหรี่ออกไปข้างนอกคำหนึ่ง ก่อเกิดหมอกควันสีเขียวที่ทอดยาวไปข้างหน้า สตาร์ทรถ แล้วขับออกจากตลาดผี