เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 583
บทที่ 582
หากเอ่ยถึงทัศนียภาพแล้ว ที่พักของจ้าวอี้แห่งนี้ย่อมน่ารื่นรมย์ที่สุด
หลี่จุยหย่วนเคยเดินทางไปยังเขตอาคมและแดนเร้นลับมาแล้วนับไม่ถ้วน ได้พบเห็นทัศนียภาพอันอัศจรรย์พันลึกที่ทัดเทียมกับในตำนานเทพปกรณัมมามากมาย ทว่าสถานที่เหล่านั้นล้วนถูกปิดกั้นตัดขาดไว้ ย่อมไม่อาจเทียบกับที่แห่งนี้ของจ้าวอี้ที่เพียงแค่ซื้อตั๋วก็สามารถเข้ามาได้ บางทีแบบนี้อาจจะคู่ควรแก่การเรียกว่าแดนเซียนบนโลกมนุษย์อย่างแท้จริง
เหลียงเยี่ยนชงชา เหลียงลี่จัดวางขนม
ทั้งที่ตรงนี้คือเขาหลูซานแห่งจิ่วเจียง อันเป็นถิ่นฐานของพวกเธอ ทว่าเมื่อเด็กหนุ่มปรากฏตัวขึ้นที่นี่ สภาพการชิงความเป็นเจ้าบ้านกลับเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง
ที่ประหลาดคือ แม้แต่ตัวพวกเธอเอง ก็ไม่รู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ และไม่อาจก่อเกิดความขุ่นเคืองใดๆ ขึ้นมาได้เลย
เฉินจิ้งวิ่งวุ่นไปทั่วทั้งภูเขา เพื่อเก็บผลไม้ที่สดใหม่และหวานฉ่ำที่สุดมาให้พี่หย่วนของตน
สวีหมิงสอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในซอกหิน เพื่อกางเรือนยอดไม้ขึ้นเหนือตำแหน่งที่หัวหน้าทั้งสองคนนั่งอยู่ คอยบดบังละอองน้ำที่กระเซ็นออกมาจากม่านน้ำตก
จ้าวอี้ “ชาเป็นอย่างไรบ้าง”