เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 570
ตอนที่ผู้เฒ่าซานร่วงลงมา ได้ม้วนตัวไปข้างหน้าหนึ่งตลบ
หลีกเลี่ยงไม่ให้ใบหน้ากระแทกพื้นดินโดยตรง แต่ใช้มือและเท้ายันลงไป เจ็บน่ะเจ็บจริงอยู่แล้ว แต่อย่างน้อยก็รอดพ้นจากการแบนติดพื้นเป็นกระทะเหล็ก
หลี่ซานเจียงที่ยืนอยู่บนระเบียงชะโงกหน้ามองลงมา ตะโกนร้องด้วยความร้อนรน:
"ไอ้ซานเผ่า ไอ้ซานเผ่าเอ๊ย!"
ยังดีที่ตอนนี้ผู้เฒ่าซานไม่กล้าตาย เขายังตายตาไม่หลับ
ยังไม่ทันที่คนที่ห่วงใยเขาจะกรูเข้ามา เขาก็เงยหน้านั่งขึ้นมาเองก่อน จากนั้นใช้มือยันพื้นลุกขึ้นยืน สูดปากด้วยความเจ็บปวดไปพลางตบฝุ่นผงบนเสื้อผ้าไปพลาง:
"ฮ่าๆ ลื่นน่ะ ลื่นนิดหน่อย เหมิงเหมิงเอ๊ย หลานกลับมาแล้วเหรอ กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้วนะ…… ซี้ด!"
อินเหมิงตกใจกับการแสดงชุดนี้ของผู้เฒ่าซาน รีบหันหลังวิ่งเข้าไปเพื่อจะดูอาการของคนแก่ ผลปรากฏว่าเนื่องจากขนมที่ป้าหลิวป้อนให้ก่อนหน้านี้ละลายในปาก พอเดินมาถึงตรงหน้าผู้เฒ่าซาน เธอก็เกิดอาการคลื่นไส้ขึ้นมาอีก:
"อุแหวะ!"