เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 564
ประกายแสงสว่างวาบขึ้นอีกครา เงาร่างแต่ละสายเดินก้าวออกมาจากโต๊ะบูชา ยามเดินผ่านหน้าหลี่จุยหย่วน ต่างก็มีท่าทางและสีหน้าที่แตกต่างกันไป
บางองค์ยิ้มอย่างพึงพอใจที่แผนการสัมฤทธิ์ผล บางองค์ลูบหัวโล้นอย่างขัดเขิน บางองค์จงใจหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหลี่จุยหย่วนเพื่อเพ่งมองพินิจอย่างละเอียด
พระอริยสงฆ์องค์ที่รูปสลักทำท่าย่างเนื้อ ถึงกับยื่นไม้เสียบย่างมาล่อตรงริมฝีปากของหลี่จุยหย่วน จากนั้นจึงกัดกินเนื้อย่างที่ไม่มีอยู่จริงนั้นเข้าไปคำหนึ่งอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง
วิญญาณราชามังกรคือร่องรอยสุดท้ายบนโลกใบนี้หลังจากราชามังกรจากไป สิ่งที่พวกท่านแสดงออกมา ย่อมเป็นด้านที่แท้จริงและบริสุทธิ์ที่สุดยามมีชีวิตของราชามังกร ซึ่งมักจะแฝงไว้ด้วยความสำรวมเหนียมอาย
นี่จึงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า พระอริยสงฆ์แห่งชิงหลงเหล่านี้ในยุคสมัยของพวกท่าน ช่างเป็นบุคคลที่น่าสนใจเพียงใด
ดวงจิตพระอริยสงฆ์ก้าวเข้าไปในร่างของหมีเซิงทีละองค์ รอยแผลจุดศีลบนศีรษะของหมีเซิงสว่างวาบขึ้นทีละจุด
ทว่าไออสูรบนร่างของหมีเซิง กลับไม่ได้ลดน้อยถอยลงเลยแม้แต่น้อย
สิ่งเดียวที่เปลี่ยนแปลงไป คือดวงตาทั้งสองข้างของหมีเซิง ไม่ดุร้าย เหี้ยมเกรียม กระหายเลือดอีกต่อไป ทว่าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและสงบนิ่ง
นี่ไม่ใช่เพราะดวงจิตพระอริยสงฆ์อ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงจนถึงขั้นนี้เนื่องจากเพิ่งสะกดการอาละวาดของเจดีย์สะกดมาร ทว่าพวกท่านไม่ได้สนใจความแตกต่างระหว่างพุทธะกับมารเลยแม้แต่น้อย