เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 565
แดดอุ่นในวันฤดูหนาวไร้ลม ชวนให้สบายอารมณ์ราวกับได้ดื่มเครื่องดื่มเย็นฉ่ำในหน้าร้อน
หลี่ซานเจียงนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายตรงระเบียงดาดฟ้า มือซ้ายคีบบุหรี่ มือขวาถือปากกา กำลังกลัดกลุ้มกับใบเสร็จและสมุดบัญชีตรงหน้า
เขาหันศีรษะไปมองหมีเซิงที่กำลังนั่งสวดมนต์อยู่บนเบาะรองนั่งข้างๆ
หลี่ซานเจียงหัวเราะออกมา
หมีเซิงกำลังทำการบ้านของตัวเอง แต่ในสายตาของหลี่ซานเจียง นี่คือพระถังซัมจั๋งที่ในที่สุดก็ยอมสำรวมจิตใจ ฝึกฝนทักษะการแสดงเสียที
"เสี่ยวหย่วนโหว เสี่ยวหย่วนโหวเอ๊ย!"
ที่โต๊ะไพ่ชั้นล่าง หวังเหลียนที่รอบนี้ได้นั่งพักตะโกนบอก "เด็กสองคนอยู่ในห้องใต้ดินจ้ะ ไม่ได้ยินหรอก เดี๋ยวฉันไปตามให้ท่านอาเอง"
ยังไม่ทันที่หวังเหลียนจะลุกขึ้น ก็แลเห็นหลี่จุยหย่วนเดินออกมาจากห้องใต้ดิน "ปู่ทวดครับ"
"เสี่ยวหย่วนโหว ขึ้นมาข้างบนหน่อยซิ"