เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 547
จูอีเหวินกับเฝิงสงหลินถูกจิตสังหารที่ป้าหลิวแผ่ออกมาเมื่อครู่สะกดไว้จนตัวแข็งทื่อจริงๆ
คนธรรมดาไม่มีทางรับรู้ได้ แต่สำหรับพวกเขานั้น ชั่วขณะนั้นราวกับมีดวงตาเล็กๆ นับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองตนเองอยู่
นี่คือความไม่สะดวกของการที่บ้านแคบเกินไป แม้ว่าบ้านของปู่ทวดเมื่อนับรวมลานดินแล้ว ในหมู่บ้านจะถือเป็นบ้านใหญ่ระดับหัวแถวแล้วก็ตาม
หากเป็นที่บ้านเดิม แต่ละเรือนจะแยกจากกัน มีค่ายกลกางกั้นอยู่ภายใน อย่าว่าแต่การพูดคุยหัวเราะหรือโมโหโทโสเลย ต่อให้เปิดศึกซัดกันเละเทะอยู่ข้างในก็ไม่มีปัญหา
ถันเหวินปิน “ทั้งสองท่าน เชิญครับ”
หลิวอวี้เหมยนั่งกลับลงบนเก้าอี้ ยกน้ำชาขึ้นจิบ ไม่ได้เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเหมือนเมื่อก่อน
คนที่อุตส่าห์มาถึงที่นี่ได้ในวันนี้ แม้จะบอกว่าย่อมต้องผ่านการคำนวณผลประโยชน์ระยะยาวมาแล้ว แต่ผลประโยชน์ก้อนโตแค่ไหนก็ไม่คุ้มที่จะเอาชีวิตมาเสี่ยงตายเก้าส่วนรอดหนึ่งส่วนเช่นนี้ หากถอยหนึ่งก้าวเพื่อวางตัวเป็นกลางอย่างเคร่งครัดก็นับว่าน่าชื่นชมยิ่งแล้ว ดังนั้นขอเพียงคนที่ก้าวขึ้นมาบนลานดินแห่งนี้ ภายในใจล้วนแต่ยังคงมีไฟแห่งความบ้าบิ่นอยู่ส่วนหนึ่ง
คนเรานี่นะ สิ่งที่ยากจะลืมเลือนที่สุดก็คือมิตรภาพวัยเด็กที่เคยยืนฉี่เล่นโคลนมาด้วยกัน ไม่ใช่เพราะลืมคนผู้นั้นไม่ลง แต่เพราะลืมความเซ่อซื่อที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาในอดีตไม่ได้ต่างหาก เหมือนเช่นในเวลานี้