เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 546
“เอี๊ยด~”
หน้าต่างถูกผลักเปิดออก เฉินซีเยวียนเอาข้อศอกท้าวขอบหน้าต่าง ดื่มด่ำกับความสดชื่นยามเช้าของวันนี้
เธอชอบอาศัยอยู่ที่หนานทง ที่นี่มีเพื่อนสนิท มีสหายรู้ใจ มีอาหารเลิศรส มีน้องชายตัวน้อย และมีดอกท้อที่เบ่งบานตลอดทั้งสี่ฤดู
พี่ฮวาถือตะกร้าเดินผ่านด้านล่าง หยุดฝีเท้าเงยหน้ามองหญิงสาวในกรอบหน้าต่างที่ดูราวกับภาพวาด
สายลมหนาวยามเช้าตรู่ในฤดูหนาวพัดพาความเวิ้งว้าง พัดปอยผมของหญิงสาวให้พลิ้วไหว ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าที่งดงามหมดจดอยู่แล้วนี้เพิ่มความเย็นชาขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง
หากไม่มองการกระโดดโลดเต้นถือขลุ่ยเดินไปมาตามปกติกับเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วโผงผางนั่น เพียงแค่มองยามนี้ เธอก็ช่างดูเหมือนหลุดออกมาจากภาพวาดของบัณฑิตในยุคโบราณจริงๆ
แน่นอนว่า ต่อให้รวมสิ่งที่กล่าวมาข้างต้นเข้าไปด้วย สำหรับผู้ชายหลายคนแล้วกลับยิ่งมีพลังทำลายล้างรุนแรงยิ่งขึ้น เสี่ยวอวี่บ้านตนก็ไม่อาจต้านทานความร่าเริงกระตือรือร้นเช่นนี้ได้ สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดก็คือตรงนี้เอง เพราะเธอไม่ได้จงใจปฏิบัติต่อคุณเป็นพิเศษ แต่เธอปฏิบัติต่อทุกคนเช่นนี้เหมือนกันหมด
สายตาของเฉินซีเยวียนเลื่อนต่ำลง เห็นโต๊ะบูชาที่ตั้งอยู่บนลานหน้าบ้าน
อื้อหือ!