เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 541
“หึๆ เพราะฉะนั้น นี่ก็คือความกลัดกลุ้มของคนที่มีพรสวรรค์สูงส่งเกินไปสินะ”
หลังจากฟังคำตอบของหลี่จุยหย่วน จ้าวอี้ก็เริ่มหัวเราะเยาะเย้ยอย่างสะใจ
หลี่จุยหย่วนพนมสองมือเข้าด้วยกัน เส้นด้ายทองคำจำนวนมหาศาลพวยพุ่งออกมา ล้อมรอบกายของเฉินซีเยวียน เด็กหนุ่มสวดบทสวดในปาก ภายในห้องพลันดังก้องไปด้วยสุรเสียงภาษาสันสกฤตแห่งพุทธะ
สายตาของจ้าวอี้เลื่อนมองไป เขาไม่อาจสัมผัสถึงพลังพุทธคุณได้แม้แต่น้อย
เขารู้ดีว่า เจ้าคนแซ่หลี่แค่ยืมโครงร่างของ ‘พระโพธิสัตว์’ มาช่วยเฉินซีเยวียนรักษาความสงบของจิตใจ และขจัดผลกระทบจากมารในใจออกไปเท่านั้น
ความพอน่ะพอใช้อยู่แล้วแน่นอน แต่ก็สะท้อนให้เห็นจากมุมกลับด้วยว่า ฐานะพระโพธิสัตว์ของคนแซ่หลี่นี้ มีเพียงชื่อแต่ไร้เนื้อแท้
เรื่องนี้ จ้าวอี้กลับไม่ได้รู้สึกสะใจเลยสักนิด ความจริงแล้วเขารับรู้ถึงความพิเศษของคนแซ่หลี่ได้เร็วกว่าหลิวอวี้เหมยเสียอีก
ผ่านไปหนึ่งเค่อ หลี่จุยหย่วนก็สวดมนต์เสร็จสิ้น ความอัดอั้นกลัดกลุ้มระหว่างคิ้วของเฉินซีเยวียนคลี่คลายลง
จ้าวอี้คลายการสะกดปิดตายให้เธอ เธอจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา หลับสนิทอย่างยิ่ง นอนตะแคงเอาขาสองข้างหนีบผ้าห่มไว้ ทั้งยังกัดฟันกรอดๆ เบาๆ