เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 542
“ไก่หม่าล่า ลองชิมดูสิ นี่ของขึ้นชื่อเมืองเฟิงตูของพวกเราเลยนะ แล้วยังมีเกี๊ยวน้ำพริกคั่วเมืองผี เนื้อแผ่นแสงโคมไฟ……”
อินเหมิงคีบกับข้าวป้อนเข้าปากรุ่นเซิงไม่หยุด รุ่นเซิงกลืนลงคออย่างรวดเร็วแล้วอ้าปากรับคำต่อไปทันที
ยามพลบค่ำเคลือบเมืองผีแห่งนี้ไว้ด้วยเฉดสีอบอุ่น ผู้คนเดินขวักไขว่ริมท่าเทียบเรือ คนสองคนที่นั่งอยู่บนขั้นบันได กินดื่มหัวเราะร่าอย่างเป็นสุขตัดขาดจากโลกภายนอก
เมื่ออินเหมิงพบว่ารุ่นเซิงไม่ต้องแทะธูปเวลากินข้าวแล้ว ช่วงหลายวันนี้เธอจึงกระตือรือร้นที่จะตระเวนซื้อของกินเล่นสารพัดชนิดบนถนนผีมาคอยป้อนให้รุ่นเซิง
ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนเธอจะรังเกียจเรื่องนี้ แต่รุ่นเซิงที่ไม่ต้องจุดธูปเวลากินข้าว มอบความรู้สึกอบอุ่นและจับต้องได้แบบมนุษย์ที่มีชีวิตชีวาให้แก่เธอมากกว่า
เธอก็รู้สึกยินดีกับรุ่นเซิงจากใจจริง ชีวิตคนเราหนึ่งร้อยปี หากยิ่งนับวันยิ่งเหมือนศพจมน้ำก็มีแต่จะใช้ชีวิตไปอย่างสูญเปล่า มีเพียงการใช้ชีวิตในรูปแบบของมนุษย์เท่านั้น ถึงจะสามารถลิ้มรสชาติที่แท้จริงออกมาได้
“อร่อยไหม”
“อร่อย”
รุ่นเซิงพยักหน้า พอเกี๊ยวน้ำชามสุดท้ายหมดลง เขาก็อิ่มจนแน่นท้อง