เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 503
สิ่งที่ถูกทำลายไปคือศิลาหิน ทว่าสิ่งที่ถูกทำลายไปก็ไม่ได้มีเพียงแค่ศิลาหิน
ศิลาหินในความเป็นจริง จัดการได้ง่ายมาก จะยกย้าย ทุบทำลาย ระเบิดทิ้ง ล้วนทำได้ตามใจนึก
ทว่าบนความว่างเปล่าอันเลือนรางนั้น ศิลาหินต้นนี้เป็นเพียงแค่ป้ายบ้านเลขที่ที่แปะไว้หน้าประตู เพื่อความสะดวกให้สายตาคู่นั้นล็อกเป้าหมายได้เท่านั้น
ดังนั้น ไม่ว่าเจ้าจะจัดการกับป้ายบ้านเลขที่นี้อย่างไรก็ไร้ความหมาย เพราะบ้านหลังนี้ มันยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่นี่เสมอ
สิ่งที่เฉินอวิ๋นไห่และวิญญาณพญามังกรตระกูลเฉินทั้งสามทำ ก็คือการย้ายบ้านของตระกูลเฉินหลังนี้รวมถึงลูกหลานตระกูลเฉิน ออกไปจากระยะสายตาของมันอย่างสิ้นเชิง
นับจากนี้เป็นต้นไป ลูกหลานรุ่นหลังของตระกูลเฉินแห่งฉงหยา จะไม่ได้รับการคุ้มครองเกื้อหนุนจากเต๋าแห่งสวรรค์อีกต่อไป จะไม่ได้รับความโปรดปรานจากโชคชะตาอีกต่อไป
แม้หลี่จุยหย่วนจะเดาผลลัพธ์ได้ล่วงหน้าแล้ว ทว่าตัวเขาที่นั่งอยู่บนขั้นบันได ยามที่ได้เห็นการกระทำของเฉินอวิ๋นไห่ที่ปล่อยหมัดเดียวทำลายศิลาหินด้วยตาตนเอง ก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความสะเทือนใจรูปแบบหนึ่ง
ทว่าไม่นาน หลี่จุยหย่วนก็พบว่าตนเองคิดผิด ความเข้าใจและการรับรู้ของตนยังคงตื้นเขินเกินไป และในที่สุดเขาก็สามารถเข้าใจได้อย่างแท้จริงว่า ความรู้สึกอัปยศอดสูอันลึกซึ้งของวิญญาณพญามังกรตระกูลเฉินและเฉินอวิ๋นไห่ มีที่มาจากสิ่งใดกันแน่