เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 502
ในชั่วพริบตาที่ดวงตาลืมขึ้น ทุกสรรพสิ่งพลันเงียบสงัดลง
ครู่ต่อมา ทุกสิ่งทุกอย่างถึงค่อยตามติดมา ราวกับว่าฟ้าดินผืนนี้ ยังไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับการหวนคืนของเขา จึงเกิดความล่าช้าขึ้น
เหนือน่านฟ้าคฤหาสน์บรรพบุรุษตระกูลเฉิน เมฆดำที่จับตัวหนาแน่นจากการเคลื่อนไหวของสิ่งชั่วร้าย พลันแตกออกเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ หมึกดำทะลักทลาย ทิ้งตัวดิ่งลงมา และค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีขาวบริสุทธิ์ในระหว่างที่เข้าใกล้ร่างกายนั้น
มองใกล้ๆ คล้ายบนฟ้ามีหอหยกขาว คว่ำดิ่งลงมาต้อนรับเซียน
มองไกลๆ ประหนึ่งน้ำตกที่เพิ่งเปิดใหม่ รังสรรค์ทัศนียภาพเพื่อคนผู้นี้
ในนิทานปรัมปรา มักไม่ขาดฉากที่ใครต่อใครปรากฏตัวพร้อมกับปรากฏการณ์วิปริตของฟ้าดิน ความจริงก็คือ พญามังกรในโลกความเป็นจริง ยามที่เพ่งสายตาจับจ้องอย่างแท้จริง ก็สามารถขับเคลื่อนอานุภาพอันยิ่งใหญ่นี้ได้เช่นกัน
ดังนั้น สำนักพญามังกรจึงต้องใช้ธรรมเนียมเปิดประตู ทว่าพญามังกรไม่ต้องใช้
แต่เฉินอวิ๋นไห่ไม่ใช่พญามังกร เขาไม่มีสถานะที่เป็นเอกสิทธิ์เฉพาะของพญามังกรในแต่ละรุ่น สาเหตุที่มีภาพเช่นนี้ปรากฏขึ้น ด้านหนึ่งเป็นเพราะความพิเศษเฉพาะตัวของอาณาเขตของเขา อีกด้านหนึ่งหมายความว่า พลังที่แท้จริงยามมีชีวิตของเขา ได้ก้าวสู่ระดับพญามังกรไร้มงกุฎแล้ว
หลังจากวิชาลับหนังสือปกดำประสบความสำเร็จ หลี่จุยหย่วนก็สูญเสียการควบคุมทั้งหมดต่อเฉินอวิ๋นไห่