เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 504
บทที่ 503
วัด ทรุดโทรมยิ่งนัก
ไม่ว่าจะเป็นภายนอกหรือภายใน ล้วนไม่ได้ถูกจัดวางค่ายกลและอาคมสะกดใดๆ ไว้เลย เทียบเท่ากับเปิดโล่งทั้งหมด
แต่หากหลี่จุยหย่วนมิได้รับรู้ตำแหน่งอันแน่ชัดมาจากปากของหวังหลิน ก็คงยากจะหาที่แห่งนี้พบจริงๆ
ซอกมุมที่วัดร้างแห่งนี้ตั้งอยู่ รอบด้านมีสภาพภูมิประเทศทิวเขาสายน้ำตามธรรมชาติช่วยบดบัง นับเป็นการเร้นลับโดยธรรมชาติอย่างแท้จริง
หลังจากจัดแจงให้ทุกคนพักผ่อนภายในวัดเรียบร้อยแล้ว หลี่จุยหย่วนก็นั่งลงตรงหน้าองค์พระพุทธรูปที่พังทลาย
อาหลีหมดสติอยู่ข้างกายเด็กหนุ่ม จ้าวอี้นั่งอยู่ด้านล่างของหลี่จุยหย่วนในท่าทางที่เหมือนกันทุกประการ
ตลอดเส้นทางจนถึงตอนนี้ หลี่จุยหย่วนเหนื่อยล้ากับการควบคุมวิชาหุ่นเชิดงิ้วทั่วฮี่แล้ว ทว่าหุ่นเชิดอย่างจ้าวอี้ตัวนี้ กลับยังคงรักษาความเหนียวแน่นทนทานไว้ได้
นั่นหมายความว่า ในช่วงเวลาที่ผ่านมา จ้าวอี้ได้แอบยกระดับสมรรถภาพร่างกายของตนเองขึ้นมาอย่างก้าวกระโดด ทำให้ทนไม้ทนมือเป็นพิเศษ