เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 501
โครงกระดูกขนาดยักษ์อันแตกร้าวควงแขนอย่างบ้าคลั่ง ก่อเกิดลมพายุอันน่าสะพรึงกลัว หินผาแตกกระจาย กิ่งไม้หักปลิวว่อน
มีหญิงสาวไร้ศีรษะร่างระหงในชุดสตรีชั้นสูง กางร่มกระดาษน้ำมันขาดวิ่น ค่อยๆ เดินก้าวออกมา
ลมพายุอันแหลมคมเกรี้ยวกราดย่นย่อพัดโหมมาราวกับคมมีดนับไม่ถ้วน แต่กลับถูกร่มกระดาษน้ำมันของหญิงไร้ศีรษะต้านรับไว้ได้ทั้งหมด เธอไม่เพียงไม่มีท่าทีอ่อนล้าฝืนทนแม้แต่น้อย ในทางกลับกันยังยกสองมือขึ้นสูง กางร่มขาดคันนี้ให้สูงขึ้นไปอีก ฉีกกระชากม่านลมพายุนี้ออก
วิหคเผิงขนร่วงหลุดลุ่ยทั่วร่างเน่าเปื่อยเป็นหนองบินโฉบเข้ามา กรงเล็บทั้งสองตวัดขึ้น ฟาดกระหน่ำลงบนหน้าอกของโครงกระดูกยักษ์นั้นอย่างดุดัน กระดูกที่เดิมทีควรจะแข็งแกร่งไร้เปรียบในยามนี้กลับแหลกละเอียดปลิวกระจายดั่งเกล็ดหิมะ
โครงกระดูกยักษ์ล้มหงายไปด้านหลัง วิหคเผิงหมุนตัวร่อนกลับ บินโฉบลงมา กรงเล็บคมที่สลักอักขระอาคมพิศวงพุ่งตรงเข้าใส่กะโหลกศีรษะของมัน
เบื้องล่าง มือกระดูกสองข้างของโครงกระดูกยักษ์ยกขึ้น ข้างหนึ่งคว้าจับ อีกข้างหนึ่งตั้งการ์ดป้องกัน
ท่ามกลางเสียงเสียดสีบาดแก้วหูระหว่างกรงเล็บกับกระดูก แขนกระดูกข้างหนึ่งก็แหลกสลาย แขนกระดูกข้างที่สองที่ใช้ป้องกัน เมื่อสตรีไร้ศีรษะประชิดกายและร่มกระดาษน้ำมันแตะสัมผัส ก็มอดมลายดับสูญไปในทันทีเช่นกัน
วิหคเผิงพุ่งทะลวงเข้าสู่วงในอย่างไร้อุปสรรค กรงเล็บคู่จ้วงแทงเข้าไปในกะโหลกศีรษะ เสียงแตกหักดังสะท้อน ประกายผลึกสีครามระยิบระยับถูกวิหคเผิงคว้าจับไว้ สะบัดขึ้นด้านบน แล้วอ้าปากกลืนกินลงไป