เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 494
บทที่ 493
นอกบ้าน เพลงพื้นบ้านหยาโจวดังแว่วมาจากไกลสู่ใกล้
ในบ้าน เจียงซิ่วจือ ฮูหยินเฒ่าตระกูลเฉิน กัดปลายด้ายในมือจนขาด
ในส่วนลึกของคฤหาสน์บรรพบุรุษตระกูลเฉิน คนที่มีคุณสมบัติส่งเสียงเอะอะโวยวายได้มีเพียงไม่กี่คน และในบรรดาไม่กี่คนนั้น คนที่ร้องเพลงได้น่าเกลียดน่าฟังขนาดนั้นได้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้น
บางครั้งเจียงซิ่วจือก็อดสงสัยไม่ได้ว่า นายน้อยตระกูลเฉินผู้สง่างามหมดจดต่อหน้าพี่สาวหลิวในอดีต เหตุใดหลังจากถูกตนเองคว้าตัวมาได้แล้ว จึงกลายสภาพเหมือนภาพวาดกอไผ่เขียวที่ถูกราดทับด้วยน้ำมันหมูหนาเตอะเช่นนี้ไปได้
เธอเคยถามเขา ทว่าเขาเพียงแต่หัวเราะหึๆ จากนั้นก็หวนรำลึกถึงตัวเธอผู้รู้ใจและอ่อนโยนเอาใจใส่ก่อนแต่งงาน
ทั้งสองคนคล้ายกับสวมชุดงิ้วแสดงละครด้วยกันในตอนแรก พอถึงคืนเข้าหอ ก็รีบร้อนถอดเสื้อผ้าออกจนเปลือยเปล่าไม่เหลือชิ้นดี
ประตูถูกผลักเปิดออก เฉินผิงเต้าที่ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุรา เดินซวนเซเข้ามา
เจียงซิ่วจือ: "เจอซีเยวียนแล้วหรือ"