เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 495
"ดังนั้น เจ้าจึงคิดยืมมือข้ามาฆ่าเขา"
"ถูกต้อง"
"ไฉนเจ้าถึงไม่ลงมือด้วยตัวเองเล่า" เฉินผิงเต้าชี้ไปรอบทิศ "ด้วยความสามารถของเจ้า ถึงขั้นลอบเข้ามาที่นี่ได้ หากเจ้าลงมือสังหารเขาด้วยตนเอง มิใช่ว่าจะสำเร็จได้ง่ายดายกว่าหรือ"
"เรื่องบางเรื่อง คนอื่นทำได้ แต่ข้าทำไม่ได้ คนอื่นทำแล้วอาจถูกหลับตาข้างลืมตาข้าง แต่หากข้าทำ มันจะถูกยกระดับจนกลายเป็นเรื่องคอขาดบาดตายทันที
ข้าทำได้เพียงยืมพลังของพวกเจ้ามากำจัดเขา หรือไม่ก็ใช้ประโยชน์จากระลอกคลื่นที่ถูกปลุกเร้าขึ้นจากภายนอก เพื่อกดเขาให้จมน้ำตาย
ข้าทำได้เพียงยืมมือคนอื่น ไม่อาจลงมือด้วยตัวเอง"
"ดูท่าแล้ว ผู้นั้นคงล่วงเกินเจ้าไว้อย่างหนักหนาสาหัส ถึงทำให้เจ้าไม่เสียดายที่จะใช้วิธีการอันยุ่งยากวุ่นวายเช่นนี้เพียงเพื่อเอาชีวิตเขาเพื่อล้างแค้น"
"หากเป็นเพียงความแค้นทั่วไป ข้าคงไม่เก็บมาใส่ใจ เส้นทางข้างหลังขาดสะบั้น ข้ายังมองไปข้างหน้าได้ แต่สิ่งที่เขาคิดจะฟันให้ขาดลงในอนาคต คือเส้นทางข้างหน้าของข้า!"
ในอดีตอันแสนไกลโพ้น ชายไร้หน้าเคยลงมือวางค่ายกลพันปีด้วยตนเอง ในดินแดนลี้ลับใต้ภูเขาหิมะอวี้หลง สร้างพระราชวังใต้พิภพเพื่อการทะยานสู่สวรรค์