เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 489
บทที่ 488
"อย่าเอ่ยถึงการพรากจาก ฉันจะไม่หลั่งน้ำตาเพราะเรื่องแค่นี้ นั่นเป็นเพียงความฝันเมื่อคืนวานเท่านั้นเอง~"
บนรถซาเล้งสามล้อเครื่องของหนูขาวยักษ์ประดับไฟกระพริบหลากสี ลำโพงเปิดเพลงคลอเบาๆ ส่วนตัวเองก็ง่วนอยู่กับการผัดกับข้าวและเสิร์ฟอาหาร เรียกได้ว่าดึงบรรยากาศแห่งอาหารเลิศรสและควันไฟวิถีชีวิตชาวบ้านออกมาอย่างเต็มเปี่ยม
หลีฮวาติดเร่งทำออเดอร์กงเต๊กกระดาษจึงไม่มีเวลามาทำกับข้าว ทว่ากระเพาะใหญ่ๆ ในบ้านกลับมีอยู่หลายคน เช่นเฉินซีเยวียนและรุ่นเซิง ในยามนี้ต่างควบคุมการเผาผลาญของตนเองไม่ได้ ผัดกับข้าวสองสามจานนั้นง่าย แต่การผัดกับข้าวทีละหลายๆ กระทะมันยาก
ดังนั้นตอนกลางวันทุกคนถ้าไม่ต้มบะหมี่สำเร็จรูปกิน ก็ต้มข้าวต้มกินกับผักดอง กินประทังไปแกนๆ พอตกดึกรอหนูขาวยักษ์มา ถึงได้พึ่งพามื้อดึกมาช่วยปรับปรุงอาหารการกินให้ดีขึ้น
จากจุดนี้ก็พอมองออกว่า ตอนที่ป้าหลิวอยู่บ้าน ทำทั้งกงเต๊กกระดาษ ทำทั้งธูปเทียน แถมยังคอยทำกับข้าวให้ฝูงสัตว์ใช้งานในบ้านกินด้วยนั้น เธอเก่งกาจถึงเพียงไหน เธอกระทั่งยังเจียดเวลาว่างมากมายมานั่งแทะเมล็ดแตงโมได้อีกต่างหาก
มู่ชิวอิ่งรับของปิ้งย่างมา วางลงในจานตรงหน้าเฉินซีเยวียน จากนั้นก็หยิบตะเกียบ ช่วยแกะมะเขือยาวเผาคีบใส่ชามให้เธอ
ยามกินข้าวแม่นางเฉินไม่เคยเคี้ยวกลืนอย่างมูมมาม กินอย่างสุภาพเรียบร้อยมาโดยตลอด ทว่าจุดเด่นของเธอคือกินไม่หยุดและกินต่อเนื่องสองมือจึงแทบไม่พอใช้