เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 488
บทที่ 487
หลิวอวี้เหมยมองหาตามเสียง เธอคล้ายมองเห็นเงาร่างอันไร้เดียงสาร่างหนึ่ง วิ่งเล่นไปมาอย่างเบิกบานในห้องรับแขก
วิ่งไปวิ่งมา ข้างกายของเงานั้น ก็ปรากฏร่างอีกสายหนึ่งขึ้นมา เงาร่างเล็กๆ สองสาย กำลังหัวเราะเริงร่าอยู่ด้วยกัน
เสียงหัวเราะอันสดใสไพเราะ ราวกับผลึกน้ำแข็งที่เย็นเยียบเสียดกระดูก ทิ่มแทงทะลุผ่านส่วนที่อ่อนโยนที่สุดในก้นบึ้งหัวใจของหลิวอวี้เหมยอย่างถี่ยิบ
ความทรงจำที่จงใจปิดผนึกไว้ ในที่สุดก็พังทลายพันธนาการ แตกทะลักออกมาในบัดดล เธอใช้มือซ้ายกุมหน้าอก ค่อยๆ ทรุดตัวนั่งยองๆ ลง
แบกรับไว้ กล้ำกลืนไว้ สะกดกลั้นไว้ อดทนไว้ เสียงร้องไห้คร่ำครวญแทบขาดใจนี้ มาช้าไปนานหลายสิบปี
สำหรับคนเป็นแม่ ความเจ็บปวดอันยิ่งใหญ่ที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูก
ทว่าก็เหมือนกับที่นรกไม่ได้มีเพียงสิบแปดขุม ภายใต้ความเจ็บปวดแบบเดียวกัน ก็ยังมีความโหดร้ายที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นซ่อนอยู่
นั่นคือการต้องเบิกตารอดูบุตรของตน ในวัยที่ควรจะแข็งแรงและมีชีวิตชีวาที่สุด ถูกรีดเค้นพลังทุกอย่างจนหมดสิ้นไปก่อนวัยอันควร เวลาที่เหลืออยู่ในชีวิตสั้นลงอย่างน่าใจหาย ซ้ำยังต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บป่วยอันไร้ที่สิ้นสุด