กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 487
บทที่ 486
จ้าวอี้เดินจากเชิงเขาขึ้นสู่ยอดเขา ระหว่างทางเดินผ่านจุดตรวจตั๋วของเขตท่องเที่ยว
เรือนไผ่ของเขา สร้างอยู่ตรงหน้าน้ำตกหลูซาน นับเป็นจุดศูนย์กลางของเขตท่องเที่ยวพอดี
เจ้าหน้าที่ยื่นมือมาตรงหน้าจ้าวอี้ เพื่อขอตรวจตั๋วเข้าชม
จ้าวอี้โบกมืออย่างรำคาญใจพลางตะโกนว่า: "คนเก้าห้องโว้ย"
เมื่อเห็นว่าเป็นคนท้องถิ่น เจ้าหน้าที่จึงปล่อยให้ผ่านไป
จ้าวอี้ไม่ได้รีบร้อนขึ้นยอดเขา แต่กลับเดินไปยังแอ่งน้ำใต้น้ำตก
เฉินจิ้งแช่อยู่ในนั้นมาหลายวันแล้ว ทั้งร่างบวมอืดเปื่อยยุ่ย ขาวซีดพองลม
นอนหงายหน้า ลืมตาโพลง ทว่าแววตากลับไร้ประกาย