เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 486
บทที่ 485
ก่อนหน้านี้ ยามที่ได้รับคำบอกใบ้จากปากปู่ว่ายอดเขาถูกตัดทอนไปแล้ว ลิ่งอู่สิงมีความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามา จนไม่รู้ว่าควรเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ด้วยอารมณ์และจุดยืนแบบใด
หลายครั้ง สิ่งที่เรียกว่าการเลือกตามเสียงหัวใจตัวเองเป็นเพียงคำพูดลอยๆ เพราะคนที่มีความสามารถมองทะลุหัวใจตนเองได้อย่างแท้จริง ย่อมไม่ตกอยู่ในความสับสนในการเลือก
ลิ่งอู่สิงรู้สึกว่าตนเองโชคดีมาก เขาได้รับโอกาสให้เลือกใหม่อีกครั้ง และในที่สุดก็ได้มองตรงเข้าไปในหัวใจตนเองเสียที
หากต้องพึ่งพาวิธีการเช่นนี้ อย่าว่าแต่จะมีคุณสมบัติเป็นพญามังกรได้หรือไม่เลย ต่อให้ได้เป็นจริงๆ พญามังกรเช่นนี้ มองย้อนไปข้างหน้าพันปี เหลียวมองกลับมาเบื้องหลังร้อยชั่วคน ท่ามกลางสายตาของเหล่าพญามังกรแต่ละรุ่นที่สบประสานข้ามผ่านกาลเวลา จะสามารถเงยหน้าขึ้นมาได้อย่างนั้นหรือ
เมื่อมองดูปู่ที่กำลังทนรับการฟาดฟันของสายฟ้าอยู่ในสระอัสนีเบื้องหน้า ความตื่นตระหนกตกใจในแววตาของลิ่งอู่สิงก็ค่อยๆ เลือนหายไป ทั้งไม่มีความห่วงใยหรือกังวล กลับกัน ท่ามกลางความกระจ่างใสนั้นกลับเผยให้เห็นความเหยียดหยามที่ไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป
ในลำคอของลิ่งมู่หยางส่งเสียงคำรามต่ำ เขาฝืนทนต่อสายฟ้าอย่างยากลำบาก พลันเงยหน้าขึ้น
เขาแลเห็นสีหน้าบนใบหน้าของหลานชายตน ทว่าเบื้องหน้าเขามีแสงอัสนีกะพริบไหวไม่รู้กี่สาย จึงทำให้เขานึกไปเองตามสัญชาตญาณว่า เป็นเพราะสายตาและการรับรู้ของตนถูกบิดเบือนไป