เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 479
หลิวอวี้เหมยหยิบพุทราเชื่อมลูกหนึ่งส่งเข้าปาก ราวกับต้องการใช้วิธีนี้เพื่ออธิบายรอยยิ้มที่มุมปากของตนเอง
“บอกย่าให้ละเอียดกว่านี้หน่อยได้ไหม เจ้าคิดจะใช้สิ่งนี้ บีบให้เขาไปตายงั้นหรือ”
หลี่จุยหย่วนส่ายหน้า: “ผมจะไม่ใช้สิ่งนี้ไปบีบให้เขาตายหรอกครับ แม้ผมจะยังไม่เคยไปเรือนบรรพชนของบ้านเรา แต่เรือนบรรพชนตระกูลอวี๋ผมเคยไปมาแล้ว ผมเชื่อว่าสิ่งชั่วร้ายอัปมงคลที่สะกดไว้ในเรือนบรรพชนตระกูลฉินและหลิวของเรา ไม่ว่าจะในแง่ของปริมาณหรือคุณภาพ ย่อมต้องเหนือกว่าตระกูลอวี๋อย่างเทียบไม่ติดแน่นอน
ผมไม่อาจรับประกันได้ว่า สิ่งชั่วร้ายที่ผมนำไปนั้น จะมุ่งเป้าเล่นงานเฉพาะตระกูลเฉินโดยไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ไม่ว่าจะวางแผนไว้อย่างรัดกุมรอบคอบเพียงใด ล้วนมีโอกาสที่สิ่งชั่วร้ายจะเล็ดลอดออกไปก่อภัยพิบัติได้ทั้งสิ้น ไม่ว่าโอกาสนั้นจะต่ำเพียงใด ผมก็ไม่คิดจะริเริ่มลองทำดูหรอกครับ”
หลิวอวี้เหมยพยักหน้ารับเล็กน้อย: “ย่าเข้าใจแล้ว”
ความหมายของเสี่ยวหย่วนเรียบง่ายและชัดเจน ตราบใดที่เฉินผิงเต้าปฏิบัติตนตามธรรมเนียมการต้อนรับแขกอย่างถูกต้อง ของขวัญชิ้นนี้ก็จะไม่ถูกนำออกมา ทว่าหากเฉินผิงเต้ายังคิดจะฉวยโอกาสนี้เล่นตุกติกอะไรขึ้นมาอีก ของขวัญชิ้นนี้ก็จะถูกเปิดผนึกเผชิญหน้ากับคนทั้งตระกูลเฉินแห่งฉงหยา
หลี่จุยหย่วน: “หากมองจากมุมมองในใจของผม ผมอยากให้ผู้เฒ่าเฉินคราวนี้แค่เชิญผมไปเที่ยวเล่นเป็นแขกเฉยๆ โดยไม่คิดจะให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลแก่ผมมากกว่า หากเป็นเช่นนั้น ผมก็จะได้ทำตามคำสัญญากับเฉินซีเยวียนได้เสร็จสิ้น