เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 478
หมีเซิงมองดูอาจารย์อาที่กลายเป็นเศษเนื้อเกลื่อนพื้น
ภายในใจของหลวงจีน ไร้ซึ่งความระลอกคลื่นใดๆ
เขาไม่รู้สึกว่าตนเองกำลังเลือก เมื่อหลินซูโหย่วและรุ่นเซิงต่างยืนอยู่บนหลังคาคนละฝั่ง และเด็กหนุ่มปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าตนเพียงลำพังในระยะใกล้ชิดถึงเพียงนี้ หลวงจีนก็รู้ดีว่า ตนเองไม่มีทางเลือกอื่นใดเลย
การสัมผัสกันในระลอกคลื่นก่อน ต่างฝ่ายต่างเข้าใจซึ่งกันและกัน หลวงจีนรู้ดีว่าเด็กหนุ่มจะไม่มีวันนำตนเองไปเสี่ยงอันตรายอย่างเด็ดขาด หากพบว่าเขาทำเช่นนั้น นั่นย่อมหมายความว่าตนเองได้กลายเป็นผู้ไร้พิษภัยสำหรับเด็กหนุ่มไปแล้ว
หมีเซิงหันกลับไป มองดูผืนน้ำด้านหลังตนเอง
จากนั้น เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ยกเท้าก้าวขึ้นสู่ท่าเรือ
แม้จะมิได้นั่งเรือมา ทว่าก็ได้ขึ้นฝั่งทางด้านนี้แล้ว
หลี่จุยหย่วน: “ฉันไม่รู้ว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่”
หมีเซิง: “ผู้อาวุโส พระผู้น้อยมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”