เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 475
บทที่ 474
หลังจากกินเครื่องเซ่นไหว้ขององค์มหาราชเข้าไปแล้ว รุ่นเซิงก็สูญเสียตัวตนของตนเองไป
กล่าวได้ว่า ตลอดช่วงเวลาหลายวันนี้ในเมืองผี รุ่นเซิงลืมเลือนไปเนิ่นนานแล้วว่าตนเองคือใคร เขาก็คือศพจมน้ำตนหนึ่ง
ศพจมน้ำตนหนึ่ง ที่กระทำสิ่งต่างๆ ตามสัญชาตญาณล้วนๆ
ในตอนแรกเริ่ม เขากระทำตามสัญชาตญาณโดยไม่ยอมให้อินเหมิงผละจากตนไป ครั้นพอยามที่อินเหมิงถูกแสงสีทองของเณรน้อยทำร้าย เขาก็พุ่งออกไปบดขยี้แสงสีทองนั้นจนแหลกละเอียดตามสัญชาตญาณ
ยังไม่ทันต้องให้อินเหมิงเอ่ยปากเตือนรุ่นเซิงว่า "พระโพธิสัตว์" ได้ละทิ้งร่างของเณรน้อยไปแล้ว รุ่นเซิงก็เป็นฝ่ายชิงคลายมือที่บีบลำคอนั้นออกเสียก่อน ไม่ได้เข่นฆ่าเขา
เพราะเสี่ยวหย่วนเคยสั่งสอนเขาไว้ ว่าหากไม่ถึงคราวจำเป็นคับขันอย่างที่สุด อย่าได้ทำร้ายคนธรรมดาสามัญจนไปพัวพันกับบ่วงกรรม
การพังประตูร้านหม้อไฟเข้าไป ท่าทางการกดโทรศัพท์ก็เพื่อแจ้งบอกเสี่ยวหย่วนว่าที่นี่มีอันตราย การนั่งลงข้างโต๊ะหม้อไฟก็เพื่อเลี้ยงหม้อไฟอินเหมิง และหลังจากนั้น ก็คือการต่อโลงศพอย่างไม่หยุดหย่อนตลอดช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้
เขาสูญเสียการควบคุมไปแล้วอย่างชัดเจน ทว่ากลับยังคงปฏิบัติตามความเคยชินอีกรูปแบบหนึ่งต่อไป