เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 468
บทที่ 467
การกำจัดชายตรงหน้า หรือก็คือเจ้าหุบเขาซุนชิงฮว่า ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใดเลย
อย่าได้มองว่าทุกท่วงท่ายกมือขยับเท้าของเขาจะก่อให้เกิดเสียงกรีดร้องของผีร้ายและวิชาอาคมอันน่าสะพรึงกลัว ทว่าแท้จริงแล้ว ผู้ร่ายวิชาที่แท้จริงหาใช่ตัวเขาไม่ แต่เป็นสภาพแวดล้อม ณ ที่แห่งนี้ต่างหาก
หากเปรียบแสงสีแดงที่ครอบคลุมอยู่ก่อนหน้านี้เป็นหัวใจ เช่นนั้นซุนชิงฮว่าในยามนี้ก็คือสมองที่ฝ่อลีบอย่างรุนแรง การที่วิญญาณคนตายในนรกย่อยถูกสะกดผนึกรวมกัน ก็เท่ากับเป็นการสูบเลือดในร่างนี้ออกไปจนเหือดแห้ง
มิใช่ว่าการบุกเข้ามาของพวกหลี่จุยหย่วนจะทำให้ซุนชิงฮว่าสูญเสียการควบคุม หากแต่ตัวเขาเองได้เกิดปัญหาขึ้นตั้งนานแล้ว ไม่ว่าจะมีสิ่งกระตุ้นจากภายนอกหรือไม่ การดับสูญของเขาก็ได้เข้าสู่การนับถอยหลังไปแล้วทั้งสิ้น
ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่ชิงลงมือกับเขาก่อน ปล่อยให้ "ร่างเนื้อ" นี้ฟื้นคืนชีพ สูญเสียการควบคุม และคลุ้มคลั่งขึ้นมาในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด อันตรายที่จะเกิดขึ้นย่อมทวีความน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นไปอีก
สายน้ำเมื่อคลื่นลูกแรกพ่ายแพ้ ก็จัดแจงให้คลื่นลูกที่สองตามติดมาทันที ยืนอยู่บนจุดยืนของสายน้ำ เมื่อฝีหนองก้อนนี้ถูกกำหนดว่าจะต้องแตกออก การเจาะให้แตกเร็วขึ้นสักนิด ปล่อยน้ำหนองออกมาล่วงหน้าให้มากขึ้นอีกหน่อย ย่อมมีแต่ประโยชน์
หลี่จุยหย่วนกำลังขบคิดถึงปัญหาข้อหนึ่ง นั่นคือสายน้ำจะยอมรับผลลัพธ์ที่สำเร็จเช่นนี้หรือไม่?
ควรจะ————ยอมรับอย่างแน่นอน