เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 467
หลี่จุยหย่วนมองดูจักรพรรดิผีฝ่ายกลางที่คุกเข่าหมอบราบอยู่ตรงหน้าตนเอง
เด็กหนุ่มรู้ดีว่า สิ่งที่อีกฝ่ายคุกเข่ากราบไหว้นั้นมิใช่ตนเอง หากแต่เป็นเฟิงตูที่ตนเองเป็นตัวแทนอยู่เบื้องหลัง
จากข้อมูลคำบอกเล่าของเหล่าภูตผีปีศาจป่า ในระลอกคลื่นครั้งก่อน บรรดาผู้จุดประทีปต่างต้องยอมแลกด้วยความสูญเสียอย่างใหญ่หลวง สู้รบฝ่าฟันอุปสรรคจากรอบนอกเข้ามาอย่างดุเดือด
ทว่ายามที่ตนเองนำผู้คนก้าวเข้าสู่รอบนอกของเขาไอเหลา และเริ่มลงมือเก็บกวาดอุปสรรค หุบเขาคนเป็นกลับสั่งถอนดวงวิญญาณคนตายรอบนอกทั้งหมดกลับไปในทันที โดยไม่มีการขัดขวางแม้แต่น้อย
พอนำของส่วนตัวมาใช้เพื่อส่วนรวม ถ่วงเวลาอยู่ข้างนอกไปหลายวัน จนในที่สุดก็เดินทางมาถึงหน้าประตูหุบเขาคนเป็น ประตูบานนี้ก็เปิดออกเอง ราวกับว่าเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนานแล้ว และฝ่ายที่อยู่ข้างในกลับยิ่งทนรอไม่ไหวมากกว่าเสียอีก
เมื่อนำมาปะติดปะต่อกับเรื่องที่ซุนสี่พาสิบพญายมราชที่เหลือไปถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นบนหาดทราย จากนั้นมหาราชก็พระราชทานตราพระราชลัญจกรผีแห่งนายน้อยให้แก่ตน อีกทั้งยังบอกใบ้ไม่ให้ตนตระหนี่ที่จะประกาศฐานะนายน้อยแห่งเฟิงตูออกไป
ทุกสิ่งทุกอย่าง ความจริงแล้วล้วนสุกงอมพร้อมเพรียงมาตั้งนานแล้ว
การที่อีกฝ่ายระดมผีใหญ่และวิญญาณเร่ร่อนในละแวกนั้นเข้ามาในนรกย่อยอย่างต่อเนื่องตลอดสองสามวันมานี้ ย่อมมิใช่เพื่อสู้ตายถวายชีวิต หากแต่เป็นการแต่งตัวเลขบัญชีเพื่อโก่งราคาเข้าซื้อกิจการให้สูงขึ้นต่างหาก