กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 443
สายลมพัดผ่านป่าท้อ มอบดอกท้อปลิวว่อนโปรยปรายเต็มผืนฟ้า
ซุนหย่วนชิงยืนอยู่บนลานบ้าน ลูบเคราขาวเบาๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ความเร็วในการตอบรับของอีกฝ่ายยังคงรวดเร็วเช่นเคย ให้เกียรติกันดีจริงๆ
หินก้อนใหญ่ในใจร่วงหล่นลงสู่พื้น ซุนหย่วนชิงรู้สึกผ่อนคลายโปร่งสบายไปทั้งตัว
ไม่ช้า นักพรตซุนก็ตัวเบาหวิวของจริง
เพราะว่า เท้าของเขาพ้นดิน ลอยขึ้นไปแล้ว
กลีบดอกไม้ที่ล่องลอยออกมาจากป่าท้อ รวมตัวกันกลางอากาศกลายเป็นมือยักษ์ข้างหนึ่ง คว้าจับตัวนักพรตซุนเอาไว้
ผู้ใช้อาคมค่ายกลไม่เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิด แน่นอนว่าในเวลานี้การต่อสู้ระยะประชิดก็ไม่มีความหมายอันใด
ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคนบนลานบ้าน นักพรตซุนก็ถูกลากหายเข้าไปในป่าท้อ