เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 444
แม้ห้องฝั่งทิศตะวันออกจะว่างลงอีกครั้งเพราะการจากไปของเฉินซีเยวียน แต่เมื่อคำนึงว่าบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ คืนนี้เหลือเพียงพวกเขาสองคน
อาหลีจึงยังคงนอนที่ห้องของเด็กหนุ่ม ส่วนเด็กหนุ่มก็นอนในห้องของปู่ทวดต่อไป
ดึกสงัด อาหลีที่นอนอยู่บนเตียงยังคงลืมตาอยู่
“หวึ่ง!”
ใต้เตียงนอนในห้องนอนฝั่งทิศตะวันออก กล่องกระบี่เปิดออก กระบี่เล่มนั้นบินพุ่งทะยานขึ้นสู่เบื้องบน ผลักหน้าต่างเปิดออก มายังห้องบนชั้นสอง ลอยนิ่งอยู่เหนือศีรษะของเด็กสาว
อาหลีมองดูมัน
กระบี่ยาวค่อยๆ เคลื่อนต่ำลงมา ส่งเสียงสั่นไหวคล้ายเสียงครางเบาๆ แสงจันทร์อันสุกสกาวเมื่อหักเหผ่านตัวกระบี่ก็ยิ่งนุ่มนวลลง แม้แต่สายลมที่พัดผ่านก็ยังอบอุ่นอ่อนโยนประหนึ่งสายลมจากพัดใบตาลที่โบกสะบัด
หลิวอวี้เหมยรู้ดีว่า เสี่ยวหย่วนตัดสินใจจะพาอาหลีออกไปเปิดเส้นทางแม่น้ำข้างนอก
เธอไม่แน่ใจว่าจะเป็นเมื่อใด และไม่มั่นใจว่าในวันนั้นตนจะเดินทางกลับมาจากเทือกเขาฉินหลิ่งแล้วหรือยัง