เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 431
บทที่ 430
เยี่ยตุ้ยหุบรอยยิ้มบนใบหน้าลง นิ้วนางข้างซ้ายลูบคลึงหว่างคิ้ว เพื่อลบรอยย่นที่เกิดขึ้นจากชุดหนังที่ไม่พอดีตัวให้เรียบเนียน
“เจ้าไม่ควรมาที่นี่โดยตรงเลย เจ้าควรไปดูที่ตรงนั้นก่อน” เยี่ยตุ้ยลุกขึ้นยืน ทอดถอนหายใจออกมา “เฮ้อ ช่างเถอะ ตอนนี้ข้าจะพาเจ้าไปเองก็แล้วกัน”
หลี่จุยหย่วน “ตั้งแต่แรกเริ่ม ผมก็คิดมาตลอดว่า ทำไมมันถึงไม่ฉีกหน้าตั้งแต่ต้น ยอมจ่ายราคาที่สูงกว่าเพื่อบีบบังคับลักพาตัวผมไป?
มันมีโอกาสแบบนั้นตั้งหลายครั้ง ไม่สิ ในช่วงเวลาที่ผ่านมาอันยาวนาน มันสามารถทำให้ความตั้งใจนี้เป็นจริงได้อย่างสบายๆ
ดังนั้นผมจึงเดาว่า สถานที่แห่งนั้นต่อให้ผมถูกมัดตัวไป การจะบรรลุเป้าหมายในขั้นต่อไปได้ ก็ต้องเกิดจากความสมัครใจในยามที่ผมมีสติสัมปชัญญะ ใช่ไหมล่ะ”
เยี่ยตุ้ย “อืม ต้องให้เจ้าสมัครใจ มิฉะนั้นไม่มีทางสำเร็จได้เลย”
หลี่จุยหย่วน “แล้วตอนนี้นายจะพาผมไป ผมก็จะสมัครใจแล้วงั้นสิ?”
เยี่ยตุ้ย “เจ้าจะยอมแน่ ขอเพียงเจ้าได้ไปที่นั่น ขอเพียงเจ้าได้เห็นกับตา ข้าเชื่อว่าเจ้าจะยอม”