เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 430
บทที่ 429
คนเรายิ่งมีชีวิตอยู่นานเท่าไร ก็ยิ่งไม่เหมือนคนมากขึ้นเท่านั้น
เหมือนเช่นคำพูดที่หลี่จุยหย่วนพูดกับท่านผู้เฒ่าไจ๋ในตอนกลางวันว่า “ผมเป็นพวกไม่เชื่อในพระเจ้า”
เรื่องเล่าเกี่ยวกับเทพเซียนมีมากมายเพียงใด แต่ในความเป็นจริง หลี่จุยหย่วนยังไม่เคยพบเจอตัวตนอันยืนยาวอย่างแท้จริงตนใด ที่สามารถมีชีวิตอยู่ใน “สภาพเทพเซียน” อย่างที่ว่าได้เลย
แม้กระทั่งเว่ยเจิ้งเต้า ก็ไม่อาจเป็นข้อยกเว้น
หากตัดสินจากผลลัพธ์ เว่ยเจิ้งเต้าต้องยังไม่ตายอย่างแน่นอน ทว่าทางฝั่งเว่ยเจิ้งเต้า ย่อมไม่มีความยินดีที่รอดพ้นความตายมาได้เลยแม้แต่น้อย
ยามที่เขามองดูเศษกระดูกที่เหลือจากการถูกแทะดูดกินจนหมดสิ้นของตนเองที่หลังบัลลังก์ ไม่รู้ว่าจะมีสีหน้าแบบไหน
แน่นอนว่า เป็นไปได้เช่นกันที่จะขี้เกียจแม้แต่จะมอง
สำหรับเขานั้น เป็นไปได้อย่างยิ่งว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกมานานแล้ว